Het fenomeen tokenisatie wordt door BlackRock, de grootste vermogensbeheerder ter wereld, gepresenteerd als de belangrijkste upgrading van de markt sinds de vroege dagen van het internet. Tegelijkertijd waarschuwt het Internationaal Monetair Fonds (IMF) dat tokenisatie een ongeteste, volatiele architectuur is die financiële schokken in een ongekende snelheid kan versterken. Beide organisaties beschouwen dezelfde innovatie, maar de afstand tussen hun conclusies illustreert een van de meest ingrijpende debatten in de moderne financiële wereld: zal de tokenisatie van markten de wereldwijde infrastructuur revolutioneren of haar meest kwetsbare aspecten met nieuwe snelheid reproduceren?
De uiteenlopende visies op tokenisatie
In een opinieartikel voor The Economist op 1 december j.l. stelden Larry Fink, CEO van BlackRock, en COO Rob Goldstein dat het registreren van eigendom op digitale grootboeken de volgende structurele stap vormt in een decennia-lange moderniseringsgolf. Ze schetsten tokenisatie als een financiële sprong die te vergelijken is met de komst van SWIFT in 1977 of de verschuiving van papieren certificaten naar elektronische handel.
In contrast met deze opvatting stelde het IMF recentelijk in een uitlegvideo dat tokenized markten kwetsbaar kunnen zijn voor flash crashes, liquiditeitsfracties, en slimme contractdominoffecten die lokale mislukkingen omzetten in systeemschokken. Deze scheiding over tokenisatie ontstaat vanuit de verschillende mandaten die beide instellingen hanteren.
BlackRock, dat al tokenized fondsen heeft gelanceerd en de spot ETF-markt voor digitale activa domineert, beschouwt tokenisatie vooral als een infrastructuurspeel. Het doel is om de toegang tot de wereldwijde markten uit te breiden, afwikkelingscycli te verkorten tot ‘T+0’, en het investeringsuniversum te verbreden. In dit licht bezien vertegenwoordigen blockchain-gebaseerde grootboeken de volgende logische stap in de evolutie van financiële infrastructuur. Deze technologie biedt een manier om kosten en vertragingen in de traditionele financiële wereld te reduceren.
Het IMF, daarentegen, beziet de situatie vanuit een ander perspectief. Als stabilisator van het mondiale monetaire systeem concentreert het zich op de moeilijk te voorspellen feedbackloops die ontstaan wanneer markten op extreem hoge snelheid opereren. De traditionele financiën steunen op afwikkelingsvertraagingen om transacties te netten en liquiditeit te behouden. Tokenisatie introduceert onmiddellijke afwikkeling en samenstelbaarheid via slimme contracten, wat in kalme periodes efficiënt is, maar schokken veel sneller kan doorgeven dan menselijke tussenpersonen kunnen reageren.
Deze perspectieven sluiten elkaar niet uit, maar weerspiegelen eerder verschillende lagen van verantwoordelijkheid. BlackRock is verantwoordelijk voor het ontwikkelen van de volgende generatie investeringsproducten, terwijl het IMF zich richt op het identificeren van de breekpunten voordat deze zich verspreiden. Tokenisatie bevindt zich op het spanningsveld tussen deze twee visies.
Een technologie met twee toekomsten
Fink en Goldstein beschrijven tokenisatie als een brug die aan beide zijden van een rivier is gebouwd, die traditionele instellingen verbindt met digitale innovatoren. Ze beargumenteren dat gedeelde digitale grootboeken trage, handmatige processen kunnen elimineren en uiteenlopende afwikkelingspijpleidingen kunnen vervangen door gestandaardiseerde rails die deelnemers in verschillende jurisdicties onmiddellijk kunnen verifiëren.
Deze visie is geen theoretisch concept; de gegevens vereisen echter een zorgvuldige analyse. Volgens Token Terminal nadert het bredere ecosystem van tokenized activa een waarde van $300 miljard, waarbij dollar-gefixeerde stablecoins zoals USDT en USDC hierin een grote rol spelen. De echte test ligt echter in het ongeveer $30 miljard brede segment van gereguleerde reële activa (RWA), zoals tokenized staatsobligaties, particulieren krediet en obligaties. Deze gereguleerde activa bevinden zich niet langer enkel in pilotprogramma’s.
Tokenized staatsobligatiefondsen zoals BlackRock’s BUIDL en de producten van Ondo zijn inmiddels operationeel, terwijl ook edelmetalen on-chain zijn gebracht met aanzienlijke volumes in digitale goud. De markt heeft ook fractionalized vastgoed aandelen en tokenized particuliere kredietinstrumenten gezien, waardoor het investeringsuniversum verder is uitgebreid dan alleen genoteerde obligaties en aandelen.
Gezien deze ontwikkelingen variëren de vooruitzichten voor deze sector van optimistisch tot astronomisch. Rapporten van bedrijven zoals RedStone Finance projecteren een ‘blue sky’-scenario waarin on-chain RWA’s tegen 2034 $30 triljoen zouden kunnen bereiken. Meer conservatieve schattingen van McKinsey & Co. suggereren dat de markt kan verdubbelen naarmate fondsen en schatkistcertificaten naar blockchain-infrastructuren verhuizen. Voor BlackRock vertegenwoordigt zelfs het conservatieve scenario een multi-triljoen dollar herstructurering van de financiële infrastructuur.
Het IMF daarentegen ziet een parallel, maar minder stabiele toekomst. De bezorgdheid richt zich op de mechanismen van atomische afwikkeling. In de huidige markten worden transacties vaak aan het einde van de dag ‘genet’t, wat betekent dat banken alleen het verschil hoeven te verplaatsen tussen wat ze hebben gekocht en verkocht. Atomische afwikkeling vereist echter dat elke transactie direct volledig zal worden gefinancierd. In stressvolle omstandigheden kan deze vraag naar vooraf gefinancierde liquiditeit toenemen, wat kan leiden tot een evaporatie van liquiditeit op het moment dat deze het hardste nodig is.
De liquiditeitsparadox
Een deel van de enthousiasme rond tokenisatie komt voort uit de vraag waar de volgende cyclus van marktgroei vandaan zal komen. De vorige crypto-cyclus werd gekenmerkt door speculatie rond memecoins, wat leidde tot hoge activiteit, maar liquiditeit onttrok zonder dat er een duurzame adoptie plaatsvond. Voorstanders van tokenisatie beweren dat de volgende uitbreiding niet zal worden gedreven door detailhandelsspeculatie, maar door institutionele yieldstrategieën, waaronder tokenized particuliere krediet, reële schulden en enterprise-grade kluizen die voorspelbare rendementen opleveren.
Tokenisatie dient in dit licht niet alleen als een technische upgrade, maar als een nieuw liquiditeitskanaal. Institutionele allocators die geconfronteerd worden met een beperkte traditionele rendementomgeving, zouden kunnen migreren naar tokenized kredietmarkten waar geautomatiseerde strategieën en programmeerbare afwikkeling hogere, efficiëntere rendementen kunnen opleveren. Maar deze toekomst blijft nog niet gerealiseerd, omdat grote banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen geconfronteerd worden met regulatorische beperkingen. De Basel III Endgame-regels, bijvoorbeeld, geven strenge kapitaalbehandeling voor bepaalde digitale activa die geclassificeerd zijn als ‘Groep 2’, wat ontmoedigt om blootstelling te hebben aan tokenized instrumenten totdat de regelgevers de verschillen tussen volatiele cryptocurrencies en gereguleerde tokenized effecten verduidelijken.
Totdat deze grens wordt gedefinieerd, blijft het ‘wall of money’ meer potentieel dan werkelijkheid. Bovendien stelt het IMF dat zelfs als de fondsen arriveren, ze verborgen hefboomwerking met zich meebrengen. Een complex ecosysteem van geautomatiseerde contracten, gecollateraliseerde schuldenposities en tokenized kredietinstrumenten kan recursieve afhankelijkheden creëren. Tijdens periodes van volatiliteit kunnen deze ketens sneller loskomen dan risicoketens zijn ontworpen om te verwerken. De kenmerken die tokenisatie aantrekkelijk maken, zoals directe afwikkeling, samenstelbaarheid en wereldwijde toegang, creëren feedbackmechanismen die stress kunnen versterken.
Het debat tussen BlackRock en het IMF gaat niet over de vraag of tokenisatie zich zal integreren in de mondiale markten; dat gebeurt al. Het gaat om de richting van die integratie. Eén pad voorziet een efficiënter, toegankelijker en wereldwijd gesynchroniseerd marktstructuur. Een ander pad anticipeert een landschap waarin snelheid en connectiviteit nieuwe vormen van systeemkwetsbaarheid creëren. Echter, in die toekomst hangt de uitkomst af van de vraag of wereldwijde instellingen tot coherente normen voor interoperabiliteit, transparantie en geautomatiseerde risicobeheersystemen kunnen komen.
Vraag & Antwoord
Wanneer kunnen we concrete voordelen van tokenisatie verwachten?
De voordelen van tokenisatie zullen waarschijnlijk zich geleidelijk aandienen, vooral naarmate de infrastructuur en de bijbehorende regelgeving verder worden ontwikkeld. De komende jaren zal het essentieel zijn om te monitoren hoe gereguleerde activa zich op de markt ontwikkelen.
Hoe kunnen institutionele beleggers profiteren van tokenisatie?
Institutionele beleggers kunnen degelijk profiteren van de verbeterde liquiditeit en de efficiëntie die tokenisatie biedt, vooral in een omgeving met beperkte rendementen. Tokenized activa kunnen hen in staat stellen om nieuwe investeringsstrategieën te verkennen die eerder moeilijk toegankelijk waren.
Wat zijn de belangrijkste risico’s van tokenisatie?
De belangrijkste risico’s van tokenisatie hebben te maken met de snelheid van uitvoering en de vermeende volatiliteit. De mechanieken van atomische afwikkeling kunnen leiden tot systemische risico’s, vooral als de infrastructuur niet adequaat is om deze snel veranderende omstandigheden te beheren.
