Op 8 januari waarschuwde Faryar Shirzad, de Chief Policy Officer van Coinbase, in een Twitterdraadje dat stablecoin-beloningen nog altijd onder de loep liggen nu het Congres bezig is met de herziening van de marktsstructuurwetgeving. Onder zijn bericht bevond zich een schokkende waarheid die financiële instellingen liever verborgen houden. Amerikaanse banken genereren jaarlijks maar liefst $176 miljard aan inkomsten uit de $3 biljoen die ze bij de Federal Reserve aanhouden, en ontvangen daarnaast $187 miljard uit kaarttransactiekosten. Dit betekent een totale omzet van meer dan $360 miljard enkel op het gebied van betalingen en deposito’s, een inkomstenstroom die wordt bedreigd door competitieve yields op stablecoins.
De GENIUS Act, die in juli 2025 werd ondertekend, verbiedt stablecoin-uitgevers rente of rendement te betalen, hetzij direct, hetzij indirect. Toch weten crypto-exchanges creatief om te gaan met deze restricties door beloningen via affiliate programma’s aan te bieden, waardoor ze worden gepresenteerd als loyaliteitsincentives in plaats van als rente. Dit wordt door bankengroepen bestempeld als een scherpe loophole. De American Bankers Association, ondersteund door 52 staatsbankverenigingen, heeft daarom op 6 januari een oproep aan het Congres gedaan om het verbod uit te breiden naar alle “affiliated entities en partners.”
De Verborgen Subsidie
Tot eind 2025 houden banken $2,9 biljoen aan reservebalansen bij de Federal Reserve. In 2023 betaalde de Fed $176,8 miljard aan rente op die reserves, een bruto-inkomen voor de banken, voordat hun eigen financieringskosten in rekening worden gebracht. Voor de kredietcrisis in 2008 waren reservebalansen nog in verwaarloosbare hoeveelheden aanwezig. Het beleid van de Fed, dat gericht is op het aanhouden van “adequate reserves” na quantitative easing, heeft geleid tot een permanente pool van rente-verdienende deposito’s die banken met nul kredietrisico kunnen aanhouden.
De recent genomen beslissing van de Fed om staatsobligaties aan te kopen, geeft aan dat reservebalansen waarschijnlijk niet meer veel verder zullen afnemen. Wanneer stablecoins, gefinancierd door dezelfde staatsobligaties die de reserves ondersteunen, concurrerende rendementen bieden, creëert dit een parallel systeem waarin gebruikers vergelijkbare rendementen kunnen behalen zonder hun dollars via de balans van banken te laten lopen. Hoewel dit de kredietcapaciteit van banken niet volledig wegneemt, verlegt het wel de controle over de spreiding van rendementen.
In 2024 verwerkten de VS een kaartbetalingsvolume van $11,9 biljoen, waardoor handelaars $187,2 miljard aan acceptatie- en verwerkingskosten betaalden. Dit komt neer op ongeveer 1,57% per $100 aan uitgaven. Volgens Nilson Research zijn de acht grootste kaartuitgevers verantwoordelijk voor 90,8% van alle Visa-, Mastercard- en American Express-transacties, terwijl kleine banken slechts een fractie van deze omzet binnenhalen. De debiet-interchange alleen al genereerde in 2023 $34,1 miljard, met netwerkkosten van $12,95 miljard. De interchange voor creditcards ligt zelfs substantieel hoger.
Stablecoins omzeilen deze infrastructuur, aangezien on-chain betalingen een fractie kosten van de kaartnetwerkkosten. Zelfs als stablecoins 5% van het kaartverkoopvolume weten te veroveren — dat is zo’n $595 miljard bij de huidige tarieven — resulteert dat in $9,3 miljard jaarlijkse besparingen voor handelaars. Voor banken betekent dit $9,3 miljard aan gemiste inkomsten, wat draaglijker wordt bij een marktaandeel van 10%, wanneer het bedrag oploopt naar $18,6 miljard. In de context van de crypto-markt heeft stablecoin-transactievolume in 2025 $33 biljoen bereikt, wat het potentiële concurrentievoordeel van stablecoins overstijgt.
Banken beweren dat hun verzet voortkomt uit een zorg voor stabiliteit van deposito’s, met de vrees dat een stormloop naar stablecoins hun kredietcapaciteit zou ondermijnen. Onderzoek van Charles River Associates, in opdracht van Coinbase, toonde echter geen significante relatie aan tussen de groei van USDC en de deposito’s van regionale banken. Zelfs onder de strengste aannames zouden deze banken in een base scenario minder dan 1% van hun deposito’s verliezen.
Stablecoins genereren passief rendement, aangezien hun uitgevers reserves aanhouden in staatsobligaties met rendement van 3% tot 5%. Als platforms de helft van dit rendement als beloningen doorgeven, groeit de uitbetalingspool proportioneel met de uitstaande stablecoin voorraad. Bij een marktkapitalisatie van ongeveer $307,6 miljard geeft een beloningspercentage van 1,5% tot 2,5% een jaarlijkse uitbetaling van $4,6 miljard tot $7,7 miljard voor de hele sector. Indien de stablecoin voorraad stijgt naar $1 biljoen, resulteert dezelfde berekening in jaarlijkse uitbetalingen van $15 miljard tot $25 miljard.
Deze vormen van inkomsten concurreren met zowel lage-yield spaarrekeningen als de beloningsprogramma’s van creditcards, steeds gefinancierd door de kosten die handelaars betalen. De inzet van banken wordt duidelijker wanneer we dit niet alleen bekijken vanuit de stabiliteit van deposito’s, maar vanuit de bescherming van hun marges.
De GENIUS Act maakt het illegaal voor een uitgever van betalingsstablecoins om rente te betalen, hetzij direct, hetzij indirect, met expliciete vermelding van affiliate-regelingen. Banken beweren dat beloningsprogramma’s via exchanges in strijd zijn met deze bepaling. Crypto-platforms daarentegen stellen dat de wetgeving zich richt op uitgevers en niet op intermediaries. De Bank Policy Institute pleit voor verduidelijking in de marktsstructuurwetgeving om ervoor te zorgen dat beloningen die via affiliates lopen, worden gezien als verboden rendement.
Onderzoekers van de Fed hebben vastgesteld dat stablecoins kunnen “reduceren, recyclen of herstructureren” van deposito’s. Banken willen deze herstructurering op hun voorwaarden: hen verbieden stablecoin-beloningen aan te bieden, terwijl ze hun eigen, bank-uitgegeven, getokeniseerde deposito’s aanbieden die de saldi binnen het gereguleerde systeem houden. Het resultaat? Gebruikers krijgen on-chain dollars, maar banken behouden de deposito’s en de bijbehorende marges.
Echter, stablecoinplatforms hebben een andere strategie; als het verbod op beloningen enkel op uitgevers van toepassing is, kunnen exchanges concurreren via affiliate-inkomsten, leencapaciteit of vergoedingen uit handelsactiviteiten. Hiermee blijft de aantrekkelijkheid van stablecoins behouden zonder dat uitgevers rente direct hoeven te betalen. Wanneer China aankondigt dat het interesse zal betalen op de digitale yuan, leidt dit tot een directe concurrentie met dollar-denominatie stablecoins. Indien het Amerikaanse beleid beloningen verbiedt terwijl buitenlandse digitale valuta’s rendementen aanbieden, dan heeft dit verstrekkende gevolgen voor de concurrentiepositie van de VS op het wereldtoneel.
De uiteindelijke beslissing van het Congres zal gaan over de interpreteerbaarheid van de GENIUS Act: een enge interpretatie zou de concurrentiebewaker beschermen, terwijl een bredere interpretatie ervoor zorgt dat de gevestigde marges van banken worden gewaarborgd. Dit conflict draait niet zozeer om de vraag of stablecoins de kredietcapaciteit verminderen, maar om de verdediging van een $360 miljard inkomstenstroom die kan worden bedreigd door de opkomst van deze nieuwe financiële technologie.
Vraag & Antwoord
Waarom zijn stablecoin-beloningen belangrijk voor het financiële ecosysteem?
Stablecoin-beloningen bieden gebruikers de mogelijkheid om rendement te behalen op hun digitale activa zonder tussenkomst van traditionele banken, wat hen in staat stelt om hun kapitaal efficiënter te laten renderen.
Wat is het effect van het verbod op beloningen voor stablecoins?
Een verbod op beloningen maakt het moeilijker voor stablecoins om te concurreren met traditionele spaarproducten, waardoor hun aantrekkelijkheid voor investeerders kan afnemen en de ontwikkeling van innovatieve financiële diensten kan worden gefrustreerd.
Hoe schat de markt de impact van stablecoins op bankinkomsten in?
Marktonderzoeken wijzen uit dat stablecoins significant kunnen bijdragen aan de verdringing van traditionele bankinkomsten, met name door het omzeilen van transactiekosten en het leveren van rendementen die concurreren met bankdeposito’s.
