Twee Amerikaanse senatoren hebben een kort wetsvoorstel ingediend met een opmerkelijk grote ambitie: de wetgeving zo te herzien dat ontwikkelaars en uitgevers van blockchainsoftware niet meer als schimmige betalingsbedrijven worden behandeld.
Het voorstel, getiteld de Blockchain Regulatory Certainty Act van 2026, heeft als doel te verduidelijken dat “niet-controlerende” ontwikkelaars en infrastructuurproviders — dat wil zeggen, degenen zonder het juridische recht of de mogelijkheid om de fondsen van anderen te verplaatsen — niet onder de wettelijke definitie van geldverzenders vallen.
Dit is een argument dat de crypto-industrie al jaren voert, vaak verpakt in abstracte termen van decentralisatie en autonomie. Maar de inzet is nu moeilijker te negeren. Aanklagers hebben in spraakmakende rechtszaken met agressieve aansprakelijkheidsmodellen geëxperimenteerd, waarbij niet-custodiale tools een belangrijke rol speelden. Ondernemers hebben met lede ogen gezien hoe een wirwar van federale regels en staatslicentieregels naleving tot een gok heeft gemaakt.
In hun brief aan procureur-generaal Merrick Garland in 2024 waarschuwden senatoren Cynthia Lummis en Ron Wyden dat een brede interpretatie van de wet op geldtransmissie “dreigt Amerikanen te criminaliseren die niet-custodiale crypto-asset softwarediensten aanbieden.” Het nieuwe wetsvoorstel probeert die waarschuwing om te zetten in een wet.
Met de veroordeling van Samourai in november en het gemengde vonnis van Tornado Cash, bevind SEC’s privacy roundtable op 15 december zich in een nieuwe fase van walletprivacy en naleving van exchanges.
Dec 6, 2025 · Gino Matos
De dieperliggende vraag is dat de verouderde wetgeving, die is geschreven voor het tijdperk van Western Union en prepaidkaarten, moeite heeft om zich te verhouden tot open-source code, gedecentraliseerde netwerken en software die kan worden gebruikt zonder dat de uitgever ooit klantfondsen aanraakt.
Wanneer code gedrag wordt
Om te begrijpen waarom een ontwikkelaar zich druk zou maken over de benaming “geldverzender”, moet je beginnen bij de manier waarop de VS betalingen reguleren.
Op federaal niveau beschouwt FinCEN, het bureau van het ministerie van Financiën dat verantwoordelijk is voor anti-witwasregels (AML), veel betalingsintermediairs als gelddienstenbedrijven (MSB’s).
MSB’s zijn verplicht zich te registreren, AML-programma’s te draaien, verdachte activiteiten te rapporteren en documenten bij te houden. FinCEN’s richtlijnen uit 2019 leggen het principe duidelijk uit: Geldtransmissie houdt in het accepteren en overdragen van “waarde die de plaats van valuta vervangt,” ongeacht of de waarde wordt verplaatst via een bankoverschrijving, een app of een blockchaintransactie.
Hierop rust een strafbepaling, 18 U.S.C. § 1960, die het strafbaar stelt om op de hoogte te zijn van de werking van een niet-geregistreerd geldverzendbedrijf.
Het “niet-geregistreerd” kan op verschillende manieren worden ingeschakeld: door niet te registreren wanneer dat verplicht is, door te voldoen aan de staatslicentierequirements, of door fondsen te verzenden die verband houden met onrechtmatige activiteiten.
Staatsreguleringen zijn hier belangrijker dan veel buitenstaanders beseffen. Zelf al denkt een bedrijf dat het buiten de federale regels voor MSB’s valt, kunnen staatslicenties problematisch zijn, wat kostbaar, tijdrovend en inconsistent kan zijn.
Sommige staten interpreteren hun statuten breed, terwijl anderen duidelijkere vrijstellingen bieden.
Voor een startup die klantfondsen aanraakt, is dit pijnlijk en uiteindelijk bekend, maar voor een ontwikkelaar die open-source walletcode publiceert, een node-service draait of infrastructuur onderhoudt die door anderen wordt gebruikt, voelt het absurd en existentieël aan om in hetzelfde licentieregime als een remittanceshop te worden geduwd.
Die spanningen zijn zichtbaar in de juridische strijd rond privacytools en gedecentraliseerde financiën (DeFi).
De rechtszaak van het Amerikaanse ministerie van Justitie tegen Tornado Cash mede-oprichter Roman Storm hielp een angst te concretiseren die al tien jaar boven de crypto-industrie hing: de mogelijkheid dat het schrijven van software wordt behandeld als het opereren van een financiële onderneming, ook wanneer de software zelf geen klantgeld beheert.
Het ministerie van Justitie heeft betoogd dat de dienst functioneerde als een geldverzender en compliance-vereisten had moeten implementeren, terwijl Storm’s verdediging de autonomie van de code en het gebrek aan bewaring van gebruikers’ fondsen benadrukte.
De zaak heeft niets opgelost in de beleidsdiscussie, maar heeft in plaats daarvan nieuwe brandstof toegevoegd aan een al op vuur brandende discussie. Een jury verklaarde in 2025 Storm schuldig voor een complot tot onvergunde geldverzending, maar was verdeeld over ernstigere aanklachten.
Na een korte patstelling, vond de jury Storm schuldig van samenspanning tot het opereren van een niet-geregistreerd geldverzendbedrijf.
Crypto-voorstanders beschouwen de uitslag als een waarschuwing voor ontwikkelaars van niet-custodiale systemen. In deze context is het voorstel van Lummis en Wyden het best te begrijpen als een poging om een duidelijke scheidslijn te trekken tussen twee werelden: softwarepublicatie en fondsenbewaring.
De ‘niet-controlerende’ lijn
Het wetsvoorstel zelf is beknopt, bestaande uit slechts vijf pagina’s, maar zit boordevol definities, omdat definities waar regulering zich bevindt. Het begint met het definiëren van wie wordt beschouwd als een “ontwikkelaar of provider”: in feite iedereen die software maakt of publiceert die een gedistribueerd grootboek faciliteert, onderhoud biedt of een dienst aanbiedt die daarmee samenhangt.
Daarnaast wordt de term “gedistribueerde grootboekdienst” breed gedefinieerd, zodat deze systemen omvat die gebruikers in staat stellen digitale activa te verzenden, ontvangen, uit te wisselen of op te slaan.
Daarna introduceert het wetsvoorstel het kernconcept: een “niet-controlerende” ontwikkelaar of provider. De belangrijkste bewering van het wetsvoorstel is dat als je de activa niet controleert, ze niet eenzijdig kunt verplaatsen en geen wettelijk recht hebt om ze in beslag te nemen, je niet als een geldverzender moet worden behandeld onder de federale wetgeving voor geldtransmissie.
In de praktijk is dat een poging om een onderscheid te formaliseren waar toezichthouders al naar neigen, maar dat vaak onduidelijk blijft in de toepassing.
FinCEN’s richtlijnen uit 2019 merken op dat een persoon die een bepaalde rol speelt in het ontwikkelen of verkopen van een softwaretoepassing, anders kan zijn dan de persoon die de toepassing gebruikt om waarde te accepteren en over te dragen. De compliance-verplichting hangt vast aan de verzender, niet noodzakelijkerwijs de toolmaker.
Waarom is dat niet genoeg? Omdat richtlijnen van FinCEN niet gelijk zijn aan een wettelijke veilige haven. Richtlijnen kunnen worden herinterpreteerd, versmald of gewoon genegeerd door een andere instantie in een andere context.
Bouwers maken zich ook zorgen over wat er gebeurt wanneer federale onduidelijkheid de staatslicenties tegenkomt, of wanneer strafvervolgers brede lezingen testen van wat het betekent om een geldverzendbedrijf te “beheren”.
Daarom steunde de brief van Lummis en Wyden in 2024 het begrip “acceptatie,” waarbij werd betoogd dat het Congres bedoeld was acteurs vast te leggen die daadwerkelijk klantfondsen ontvangen, niet degenen die code publiceren die mensen gebruiken om hun eigen activa te verplaatsen.Door belastingregels te versoepelen, hoopt senator Lummis Bitcoin te verschuiven van een investeringsinstrument naar een dagelijkse valuta.
De praktische belofte van het wetsvoorstel is deze: het veiliger maken van de saaie, fundamentele werkzaamheden waarop crypto steunt (het onderhouden van walletsoftware, het publiceren van open-source bibliotheken, het opereren van infrastructuur die transacties doorgeeft) zonder wakker te worden met de existentiële vraag of je per ongeluk een gereguleerde financiële tussenpersoon bent geworden.
Maar de scheidslijn is niet zo eenvoudig als bewaring versus geen bewaring. De lastigste gevallen bevinden zich in het midden, waar de “controle” waar het wetsvoorstel naar verwijst, indirect, gedeeld of uitgevoerd kan worden door ontwerp.
Neem een ontwikkelaar die smart contracts uitrolt die kunnen worden bijgewerkt, gepauzeerd of waarvan de parameters kunnen worden gewijzigd met beheersleutels, of een team dat een front-end interface controleert, vergoedingen instelt en de discretionaire controle heeft over welke transacties worden gerouteerd of geprioriteerd.
Naarmate je verder van puur publiceren en dichter bij voortdurende operationele discretie beweegt, kan een aanklager of een staatsregulator betogen dat je niet slechts software levert, maar een dienst draait.
Daarom is de focus van het wetsvoorstel op eenzijdige vermogenscontrole en wettig recht zo belangrijk. Het probeert ruimte te bieden voor handhaving tegen actoren die daadwerkelijk de middelen hebben om ofwel gebruikersfondsen te verplaatsen of in beslag te nemen, terwijl het dekking biedt aan degenen die dat niet kunnen.
Of het wetsvoorstel daarin slaagt, hangt af van hoe duidelijk de term “niet-controlerend” zich verhoudt tot de werkelijke systemen die vaak open-source componenten mengen met gehoste diensten, beheerdersachtige dashboards en beheerde interfaces.
Er is ook een wettelijke subtekst. Een soortgelijk idee circuleert in het Huis: er is een Blockchain Regulatory Certainty Act-wetsvoorstel uit 2025 dat een veilige haven zou bieden voor niet-controlerende ontwikkelaars en dienstverleners.
De Senaatsversie komt aan in een tijd waarin wetgevers tegelijkertijd worstelen met bredere vragen over marktstructuur, inclusief wie wat reguleert, hoe AML moet worden toegepast op DeFi, en of stablecoin-regimes meer op bankregels of op effectenregels moeten lijken.
In dat kader kunnen ontwikkelaarsbescherming zowel een principiële grens als een onderhandelingsmiddel worden.
Wat gebeurt er nu?
De harde waarheid over Washington is dat ‘ingevoerd’ niet gelijk staat aan ‘goedgekeurd.’
Wetsvoorstellen als deze fungeren vaak als signalen: ze vertellen instanties hoe wetgevers een probleem willen framen, geven lobbyisten een tekst om zich achter te scharen, en stokken een onderhandelingspositie in een groter pakket.
Dit voorstel is een zelfstandige poging om ontwikkelaarsbescherming vast te leggen terwijl de Senaat zich voorbereidt op een bredere onthulling van de marktstructuur, een herinnering dat de strijd om definities parallel loopt aan de strijd om jurisdictie.
De persverklaring van Lummis positioneert het expliciet als het beschermen van ontwikkelaars en infrastructuurproviders die geen controle hebben over gebruikersfondsen, zodat zij niet als geldverzenders onder de federale wetgeving worden behandeld.
De meest zinvolle vraag hier is wat dit wetsvoorstel verandert, ook al wordt het niet snel goedgekeurd. Eén antwoord is dat het het narratieve speelveld dat aanklagers en toezichthouders kunnen innemen vergroot.
Wanneer senatoren een definitie in een wetsvoorstel opnemen, zoals het schrijven van “niet-controlerend” in een wettelijke kaders, creëren ze een referentiepunt waar verdedigingsteams, industriegroepen en rechters naar kunnen verwijzen om te betogen wat het Congres denkt dat de wet zou moeten betekenen.
Dat is zichtbaar geweest in andere crypto-strijdpunten, waar wetgevende voorstellen, zelfs niet-succesvolle, onderdeel worden van de bredere interpretatieve ecosysteem.
Een ander antwoord is dat het een scherpere discussie over compliance-ontwerp afdwingt. Als de toekomstige juridische grens controle is, dan hebben systeemontwerpers prikkels om controle te minimaliseren. Dit kan betekenen dat beheersleutels verwijderd worden, upgradebaarheid beperkt wordt, interfaces gedecentraliseerd worden of dat het technisch en contractueel duidelijk wordt gemaakt dat een ontwikkelaar niet eenzijdig activa kan verplaatsen.
Het creëert ook een nieuwe soort risico-balans: hoe meer je controle minimaliseert voor juridische veiligheid, hoe moeilijker het kan zijn om snel te reageren op hacks, bugs of governancecrisissen.
Voor het publiek is dit wetsvoorstel een lens op een stillere verschuiving. Het vroege crypto-argument was dat software neutraal is en gebruikers verantwoordelijk zijn voor hun handelingen. De moderne regelgeving tegenargument is dat tools zijn ontworpen om misbruik te vergemakkelijken, en dat winst, governance en operationele betrokkenheid die neutrale code kunnen omzetten in een beheerde dienst.
De wet van 2026 is een poging om een ruimte te behouden voor open-source infrastructuur om te bestaan zonder gereguleerd te worden uit het bestaan, terwijl er nog steeds ruimte blijft om daadwerkelijke tussenpersonen die het geld van anderen beheert, te straffen.
De uitkomst zal waarschijnlijk rommelig zijn, omdat dat de realiteit is. Wallets kunnen zelf-custodiaal zijn, maar standaard worden gehost. Gedecentraliseerde protocollen kunnen kleine groepen hebben met significante invloeden. Interfaces kunnen open-source zijn, maar worden gecontroleerd via domeinen, app-winkels en gecureerde eindpunten.
Toezichthouders weten dit, en ontwikkelaars ook. De volgende fase van crypto-regulering zal worden bepaald door wie de hefbomen beheert die waarde verplaatsen, en of het Congres regels kan schrijven die het verschil herkennen tussen een tool, een dienst en het grijze gebied daar tussenin.
Als Lummis en Wyden hun zin krijgen, zal tenminste één lijn duidelijker zijn dan vandaag: code schrijven is niet hetzelfde als geld verplaatsen.
