Wanneer een van de grootste kaartnetwerken ter wereld een aanzienlijk bedrag boven de laatste waardering van een bedrijf betaalt om het over te nemen, valt dat niet te negeren. Als het gaat om een bedrijf dat infrastructuur voor stablecoin-betaling ontwikkelt, onthult dit cruciale inzichten over de richting waarin de betalingsindustrie zich beweegt en de urgentie waarmee dit moet gebeuren.
Mastercard had alternatieven. Partnerschappen, kleine belangen of de overname van een kleinere speler in de stablecoin-infrastructuur waren allemaal opties present. In plaats daarvan betaalde het echter maar liefst 1,8 miljard dollar – meer dan het dubbele van BVNK’s waardering van 750 miljoen dollar voor hun Series B-financieringsronde net iets meer dan een jaar geleden – voor een bedrijf dat jarenlang de fundamenten heeft gelegd voor enterprise-grade stablecoin rails in 130 jurisdicties.
Deze investeringen vertellen meer over de toekomstvisie van Mastercard dan welk strategiedocument of kwartaalresultaten ook kan doen. De overname overtreft bovendien Stripe’s 1,1 miljard dollar deal voor Bridge en vestigt daarmee een nieuw record als de grootste transactie in de stablecoin-infrastructuur tot nu toe.
Elk jaar beweegt er wereldwijd meer dan 190 biljoen dollar door correspondentbankrails die een halve eeuw geleden zijn ontworpen. Deze rails functioneren nog steeds – vergelijkbaar met hoe een fax nog steeds functioneert, maar zeker niet ideaal. Ze verplaatsen geld, maar doen dit via lagen van tussenkomst die kosten, vertraging en onduidelijkheid aan elk proces toevoegen. Mastercard is duidelijk tot de conclusie gekomen dat het verbeteren van dit systeem geen haalbare strategie meer is. Wat we ons nu moeten afvragen is waarom ze deze conclusie nu hebben getrokken en wat dit betekent voor de rest van de sector.
Kosten van compliance zijn het verschil
Mastercard beschikt over voldoende technisch talent en zou zonder problemen een stablecoin-betalingslaag vanaf de grond kunnen opbouwen, en hoogstwaarschijnlijk met success. Waarom betalen voor de ontwikkeling van een ander bedrijf met een premie van 140%?
Omdat technologie nooit de grootste uitdaging is geweest. De waarde van BVNK ligt in het multi-jurisdictionele licentiekader dat gedurende jaren zorgvuldig werd opgebouwd door de complexe interacties met regelgevende instanties in meer dan 130 landen. De tijd die nodig is om door deze vele deuren van toezichthouders te lopen en goedkeuring te verkrijgen, is precies waar een wereldwijd opererende kaartnetwerk onvoldoende tijd voor heeft. In de betaaldiensten krijgt het compliance-raamwerk de status van product. De rest kan opnieuw worden opgebouwd.
Dit onderscheidt de bedrijven die overnames realiseren van degenen die worden genegeerd. Bedrijven die licentie-activiteiten als een fundamentele investering beschouwen — eerder dan een bijzaak — zijn de spelers die nu miljardenwaarderingen behalen. Mastercard kocht BVNK niet vanwege de technologie, maar vanwege de jaren die het anders zou hebben gekost om het regelgevende bereik van BVNK na te bouwen. Dit inzicht is cruciaal, omdat het duidelijk maakt welke eigenschappen de volgende overnemer in deze sector ook zal willen hebben.
Veel berichtgeving over deze overname zal zich richten op de gevolgen voor de modernisering van betalingssystemen in het Westen. Maar de meer ingrijpende implicaties vinden we juist in de gebieden waar de infrastructuur van BVNK het meest van belang is — en waar de distributiecapaciteiten van Mastercard het grootste effect kunnen sorteren.
De gemiddelde remittentvergoeding in corridors tussen Afrika en Zuidoost-Azië schommelt nog steeds tussen de zes en acht procent. Een werknemer in Dubai die bijvoorbeeld 500 dollar naar huis naar de Filipijnen stuurt, verliest tussen de 30 en 40 dollar aan intermediaire kosten per transactie. Aangezien er jaarlijks ongeveer 685 miljard dollar aan remittances naar lage- en middeninkomenslanden stroomt, vertegenwoordigt dit een immense waardeoverdracht weg van de mensen die het het meest nodig hebben.
Hier komt de impact van een stablecoin-gebaseerde afwikkeling om de hoek kijken. De onderliggende rails vereisen geen keten van correspondentbanken zoals traditionele grensoverschrijdende betalingen dat doen. Door deze tussenpersonen te elimineren, worden vaste vergoedingen van één tot twee procent structureel haalbaar — niet als tijdelijke aanbieding, maar als een reflectie van de werkelijke kosten van afwikkeling wanneer de infrastructuur op orde is.
Met de overname heeft Mastercard nu deze infrastructuur in handen. Gecombineerd met haar netwerk van handelaren en distributie in opkomende markten, biedt deze acquisitie de mogelijkheid om de financiële toegang voor de 1,3 miljard volwassenen die nog steeds buiten het formele banksysteem staan, te verbeteren. Wanneer een netwerk van de schaal van Mastercard stablecoin-afwikkeling integreert in corridors waar mensen acht procent hebben betaald om hun eigen geld te verplaatsen, is de impact allesbehalve marginaal. Dit gaat veel verder dan de stap van een kaartnetwerk om zijn positie in de crypto-wereld veilig te stellen.
Stripe heeft Bridge overgenomen. Mastercard heeft BVNK verworven. Visa is nu ook haar eigen strategie aan het formuleren. Binnen achttien maanden zal elk groot kaartnetwerk een strategie voor stablecoin-afwikkeling hebben — of het zal aan zijn aandeelhouders uitleggen waarom dat niet het geval is.
De interessante spanning ligt hier niet tussen traditionele financiële instellingen en crypto. Dit perspectief is inmiddels verouderd. De ware concurrentie bestaat tussen gereguleerde stablecoin-infrastructuur en de ongereguleerde alternatieven die opkomen in corridors waar compliant opties ontoegankelijk blijven. Ongereguleerde rails kunnen sneller bewegen, omdat ze de licentiewerkzaamheden om institutionele adoptie te vergemakkelijken, omzeilen. Maar snelheid zonder regelgevende legitimiteit is kwetsbaar — en de sector heeft door verschillende high-profile faillissementen meer dan genoeg ervaring om te weten waar dat leidt.
Elke maand waarin gereguleerde infrastructuur in een bepaalde corridor niet beschikbaar is, is een maand waarin schimmige systemen terrein winnen. De overname van Mastercard verkort deze periode aanzienlijk. Met de licenties van BVNK in 130 landen en de wereldwijde reikwijdte van Mastercard is de kloof tussen gereguleerde mogelijkheden en de marktvraag net kleiner geworden, wat ten goede komt aan alle spelers die zich aan de juiste kant van de compliance bevinden.
De premium die Mastercard betaalde was daarom niet om de technologie, maar om tijd — de tijd die anders verloren zou gaan om een regulerend bereik op te bouwen terwijl de markt verder evolueert. Dit gegeven is nu van toepassing op elke gevestigde betalingsmaatschappij die toekijkt vanaf de zijlijn. De mogelijkheid om zelf te bouwen slinkt. De kosten om te kopen stijgen met elk kwartaal.
Wanneer de volgende overname in deze sector wordt afgerond — en dat zal gebeuren — zal niemand het nog als een verrassing beschouwen. Ze zullen het als onvermijdelijk beschouwen. Deze verschuiving in verwachting is het duidelijkste signaal dat de infrastructuur voor stablecoins van de rand van de mondiale betalingssector naar het midden is verhuisd.
Vraag & Antwoord
Waarom heeft Mastercard BVNK overgenomen en niet een kleinere speler?
Mastercard heeft gekozen voor BVNK omdat het bedrijf een uitgebreide licentie-infrastructuur heeft opgebouwd in meer dan 130 jurisdicties, wat cruciaal is voor de uitvoering van stablecoin-betalingen. Deze waarde ligt in de tijd en moeite die nodig zijn om zo’n netwerk zelf op te bouwen.
Wat zijn de gevolgen van deze acquisitie voor opkomende markten?
De acquisitie biedt Mastercard de mogelijkheid om remittentkosten aanzienlijk te verlagen, vooral in opkomende markten waar deze momenteel gemiddeld tussen de zes en acht procent liggen. Dit kan financiële toegang verbeteren voor miljoenen mensen die momenteel buiten het formele banksysteem vallen.
Hoe ziet de toekomst van gereguleerde stablecoin-infrastructuur eruit?
De acquirerende beweging van bedrijven zoals Mastercard en Stripe wijst erop dat de toekomst ligt in gereguleerde stablecoins. Ongereguleerde alternatieven kunnen snel zijn, maar zijn kwetsbaar. Gereguleerde infrastructuur biedt de stabiliteit die nodig is voor duurzame groei en adoptie binnen het financiële ecosysteem.
