Rob Isbitts, een ervaren beleggingsstrateeg, waarschuwt dat goud, hoewel het tijdelijk forse winsten kan opleveren, fundamenteel tekortschiet als duurzame portefeuilleaanvulling. Hij wijst op de volatiliteit en het gebrek aan rendement, zeker nu staatsobligaties weer stevige rente betalen.
Rob Isbitts, een gerespecteerd beleggingsstrateeg en columnist bij Barchart, stelt dat goud niet langer de veilige haven is die Wall Street ervan maakt. Hoewel het edelmetaal de voorbije twee decennia spectaculaire rally’s heeft gekend, ontbreekt het goud volgens hem aan de fundamentele eigenschappen om een aantrekkelijke langetermijninvestering te zijn. Hij wijst op het gebrek aan cashflow, dividenden of rentebetalingen, wat het een ‘niet-productief activum’ maakt.
De analist erkent dat de SPDR Gold Shares ETF (GLD) in twintig jaar tijd een vertienvoudiging kende. Maar die indrukwekkende groei concentreerde zich in drie grote rally’s van anderhalf tot twee jaar. De rest van de tijd, zo’n 70 procent van de periode, toonde goud een ‘veelbewogen stilstand’ met veel op en neer zonder duidelijke richting. Dat maakt het volgens Isbitts moeilijk om goud als een betrouwbare langetermijnspeler in een portefeuille te zien, zeker in vergelijking met rendementen die kortlopende Amerikaanse staatsobligaties nu bieden, namelijk tussen de 4,5 en 5,5 procent.
Geen cashflow, wel volatiliteit
De kern van Isbitts’ betoog is dat goud een ‘niet-productief activum’ is. In tegenstelling tot aandelen die dividenden uitkeren, of obligaties die rente betalen, levert goud geen cashflow op. Dit fundamentele verschil maakt goud in zijn ogen minder aantrekkelijk dan alternatieven, vooral in een omgeving waar je met relatief veilige beleggingen, zoals schatkistpapier, een degelijk rendement kunt behalen. De recente stijgingen van de goudprijs worden vaak gedreven door angst voor inflatie of economische onzekerheid, maar Isbitts benadrukt dat deze factoren niet altijd leiden tot duurzame prijsstijgingen.
De prijs van goud is de voorbije maanden gestegen, mede door geopolitieke spanningen en de aanhoudende inflatiezorgen. Toch ziet Isbitts de recente prijsbewegingen meer als een gelegenheid voor korte termijnhandel dan voor een duurzame inzet. De volatiliteit blijft hoog: een rally van 25 procent naar het all-time high van ongeveer 500 dollar is mogelijk, maar daar tegenover staat het risico op een crash naar 200 dollar, wat twee jaar aan vooruitgang teniet zou doen. Dit risico-rendementsprofiel is voor hem simpelweg niet aantrekkelijk genoeg voor een langetermijnpositie.
Wat maakt goud dan wel aantrekkelijk?
Traditioneel wordt goud gezien als een hedge tegen inflatie en een veilige haven in tijden van economische of politieke onrust. Het edelmetaal heeft de reputatie zijn waarde te behouden wanneer andere activa onder druk staan. Dat sentiment verklaart waarom ‘goudbugs’ en beleggers die het fiatgeldsysteem wantrouwen, vaak trouw blijven aan het gele metaal. Analisten wijzen ook vaak op de beperkte voorraad en de intrinsieke waarde als grondstof voor sieraden en elektronica als argumenten voor een stabiele vraag.
Toch zien we dat de rol van goud in beleggingsportefeuilles door de jaren heen verschuift. Waar het vroeger een hoeksteen was, concurreren nu nieuwe activa om die rol. Bitcoin bijvoorbeeld, dat op 20 september om 16:31 noteerde op 70.136 euro, heeft de afgelopen zeven dagen een stijging van 4,9 procent laten zien, wat de vraag oproept of digitale activa de rol van ‘digitaal goud’ meer en meer overnemen als veilige haven. Dit debat duurt voort, maar Isbitts’ analyse focust op de fundamentele productiviteit die goud mist, ongeacht de bredere macro-economische context.
De rol van goudmijnbedrijven
Beleggers die toch geloven in de veerkracht van goud, kijken vaak naar goudmijnbedrijven. Namen als Alamos Gold, Endeavour Mining en B2Gold bieden een indirecte blootstelling aan de goudprijs, maar dan met het potentieel voor operationele groei en dividenduitkeringen. Deze bedrijven kunnen hun winstgevendheid verbeteren door efficiënter te werken, nieuwe afzettingen te ontdekken of de verwerkingskosten te drukken, wat een extra dimensie toevoegt aan de pure prijsbeweging van het edelmetaal zelf.
Zo integreert Alamos Gold bijvoorbeeld hoogwaardig ondergronds erts van Island Gold in de grotere Magino-fabriek, wat moet leiden tot lagere verwerkingskosten en hogere marges. Endeavour Mining, actief in West-Afrika, wordt dan weer geconfronteerd met het risico van hogere royalty’s en belastingen van lokale overheden. B2Gold, met mijnen in Mali, de Filipijnen en Canada, profiteert dan weer van een sterke relatie met lokale overheden en infrastructuur, wat de uitbreiding van de Fekola-mijn moet versnellen.
Conclusie: Goud als handelsobject, niet als basis
Rob Isbitts maakt een duidelijk onderscheid tussen goud als handelsobject en goud als langetermijninvestering. Voor wie de markt goed kan timen, kunnen de snelle, explosieve rally’s van goud winstgevend zijn. Maar voor een passieve belegger die een stabiele groei zoekt, ziet hij goud als een ‘bijrolspeler’, niet als een fundament in een portefeuille. De lange periodes van zijwaartse beweging en het ontbreken van een intrinsiek rendement zorgen ervoor dat andere activa, vooral in de huidige rentestand, een aantrekkelijker profiel bieden. Of beleggers dit advies ter harte nemen, zal de toekomst uitwijzen, maar de discussie over de ware waarde van goud blijft onverminderd doorgaan.
