Block #9

Tag: Overheidsschuld

  • Franse Scholierenprotesten Drukken Op Belgische Begroting, Rentetarief Stijgt Naar Hoogste Niveau In Vijftien Jaar

    Franse Scholierenprotesten Drukken Op Belgische Begroting, Rentetarief Stijgt Naar Hoogste Niveau In Vijftien Jaar

    De onrust in Frankrijk, waar de regering miljarden moet vinden voor concessies aan protesterende scholieren, maakt de financiële markten zenuwachtig. Dat heeft een rechtstreeks effect op België, waar de tienjaarsrente de 4,4 procent nadert.

    De aanhoudende scholierenprotesten in Frankrijk zetten de Franse regering onder zware druk om financiële toegevingen te doen. Dat heeft volgens econoom Peter Vanden Houte van ING directe gevolgen voor de begrotingsonderhandelingen in België. De Franse overheid moet miljarden vinden om aan de eisen van de scholieren tegemoet te komen, wat de financiële markten nerveus maakt en de rentetarieven op staatsobligaties opdrijft, een effect dat ook in België voelbaar is.

    De Franse tienjaarsrente klom de voorbije weken boven de 4,9 procent. Als gevolg daarvan nadert de Belgische tienjaarsrente de 4,4 procent, het hoogste peil in ongeveer vijftien jaar. Dat maakt het voor de Belgische overheid duurder om geld te lenen, wat de noodzaak voor een snel begrotingsakkoord verhoogt.

    Franse Overheid Onder Druk

    De Franse premier Sébastien Lecornu stelde onlangs een begroting voor 2027 voor, waarin hij 43 miljard euro wilde besparen om het tekort op de overheidsfinanciën terug te dringen van 5,4 naar 5 procent van het bruto binnenlands product (BBP). Deze besparingsplannen staan echter onder druk door de grootschalige scholierenprotesten. De Franse minister van Onderwijs, Edouard Geffray, kondigde al aan dat er de komende dagen 3.000 extra leerkrachten worden ingezet op de middelbare scholen waar de situatie het meest kritiek is, een maatregel die dit jaar al tientallen miljoenen euro’s kost.

    Deze extra uitgaven, die mogelijk nog verder oplopen, ondermijnen het signaal van bezuiniging dat de Franse regering naar de markten wilde sturen. Volgens Peter Vanden Houte kan Frankrijk zich deze extra uitgaven eigenlijk niet veroorloven, gezien de toch al grote staatsschuld en het aanhoudende begrotingstekort. De onrust bij de markten wordt verder gevoed door de schaduw van nakende Franse presidentsverkiezingen, waarbij de strijd naar verwachting zal gaan tussen uiterst linkse en uiterst rechtse kandidaten.

    Besmettingseffect Voor België

    De zenuwachtigheid rond de Franse overheidsfinanciën heeft een “besmettingseffect” op andere landen die er financieel minder goed voorstaan, waaronder België. Vanden Houte benadrukt dat de rentestijgingen een wereldwijde trend zijn, mede gedreven door de oorlog in Iran die de olieprijzen en inflatie opdrijft. Centrale banken reageren hierop met renteverhogingen, wat het lenen duurder maakt voor zowel burgers als overheden. Voor landen zoals Frankrijk en België, met een al hoge staatsschuld, is dit extra problematisch.

    De Belgische federale regering moet volgens Vanden Houte snel met een meerjarig begrotingsakkoord komen. Dit zou de eigen positie van België veiligstellen en de afhankelijkheid van de Franse rentes verminderen. Een stabiele meerjarenbegroting zou de markten geruststellen, wat cruciaal is aangezien de goedkope leningen die België in het verleden afsloot aan 0,5 à 1 procent rente binnenkort geherfinancierd moeten worden. Een lagere rente zou dan de impact op de staatsschuld beperken en helpen om de zogenaamde ‘rentesneeuwbal’ te vermijden.

    Wat Betekent Dit Nu?

    De Belgische begrotingsonderhandelingen krijgen extra druk door de financiële onrust in Frankrijk. Als de Franse regering door de aanhoudende scholierenprotesten genoodzaakt is tot verdere financiële toegevingen, zal dit de Franse staatsschuld en het tekort verder doen oplopen. Dit kan leiden tot een nog grotere nervositeit op de obligatiemarkten en verdere rentestijgingen, die ook in België voelbaar zijn. Een snel en geloofwaardig meerjarig begrotingsakkoord in België is daarom cruciaal om de stijgende rentetarieven te temperen en de financiële positie van het land te stabiliseren. Wij zien vooral de noodzaak om de Belgische rentes te ontkoppelen van de Franse, voordat de herfinanciering van oude leningen te duur wordt.

  • Belgisch Kernkabinet Strandt Op Begroting, Rentesneeuwbal Dreigt Al Vanaf 2029

    Belgisch Kernkabinet Strandt Op Begroting, Rentesneeuwbal Dreigt Al Vanaf 2029

    De federale regering slaagde er woensdagavond niet in een akkoord te bereiken over de aanpak van een begrotingstekort van 10 miljard euro, ondanks de dringende waarschuwingen van de Nationale Bank en het Agentschap voor de Schuld over de oplopende langetermijnrentes.

    De Belgische federale regering zit in nauwe schoentjes, nu het kernkabinet woensdagavond voor de zoveelste keer uiteenging zonder een definitief akkoord over de begroting. De zoektocht naar een dekking van 10 miljard euro aan tekorten verloopt moeizaam. De langetermijnrente in België nadert inmiddels de 4,4 procent, het hoogste peil in ongeveer vijftien jaar, en dat baart de financiële waakhonden grote zorgen. De gevreesde ‘rentesneeuwbal’, waarbij de overheid geld moet lenen om de rente op haar bestaande schulden te betalen, dreigt hierdoor al in 2029 in plaats van de eerder voorziene 2031.

    Premier Bart De Wever had de topfiguren van de Nationale Bank en het Agentschap voor de Schuld uitgenodigd om de ernst van de situatie te schetsen. Hun boodschap was duidelijk: als de rentes blijven oplopen, kan de sneeuwbal zelfs al in 2028 beginnen te rollen. De premier hoopte zo een gevoel van urgentie te creëren bij zijn coalitiepartners, maar een breed akkoord over zijn nieuwe nota, die een kader bood voor diepgaande onderhandelingen, bleef uit. Vicepremier Maxime Prévot sprak wel van een “nuttige vergadering”, maar erkende dat de standpunten nog uiteenlopen. Er wordt nu bilateraal verder onderhandeld, met mogelijk een nieuwe kernkabinetvergadering op komst.

    Stijgende Rentes En De Gevolgen

    De rentestijgingen zijn geen louter Belgisch fenomeen; ze vormen een wereldwijde trend, aangevoerd door de Verenigde Staten waar de tienjaarsrente op 5,35 procent staat. Frankrijk ziet de tienjaarsrente zelfs boven de 4,9 procent uitkomen. Deze stijgingen worden deels toegeschreven aan inflatievrees, gevoed door de oplopende olieprijzen door de aanhoudende oorlog in Iran en Oekraïne. Traders verwachten dat centrale banken, met de Federal Reserve voorop, hun beleidsrente verder zullen moeten verhogen. Hogere rentes maken lenen duurder, niet alleen voor de overheid, maar ook voor burgers die een woonkrediet willen afsluiten.

    Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) waarschuwt eveneens voor een “cocktail” van kunstmatige intelligentie, dure olie en toenemende schulden die de wereldeconomie bedreigt. IMF-directeur Kristalina Georgieva merkt op dat de economische groei door AI voorlopig beperkt blijft tot een handvol landen, terwijl de energiecrisis en hoge overheidschulden de inflatie aanwakkeren. Zij stelt dat regeringen die gewend zijn aan grote begrotingstekorten voor “zeer moeilijke politieke keuzes” staan, nu de periode van lage rentes voorbij is.

    Een Moeizame Zoektocht Naar Oplossingen

    De nieuwe begrotingstabel die Premier De Wever op tafel legde, specificeerde nog niet van welke maatregelen de benodigde 10 miljard euro moet komen. Dit zorgde meteen voor kritiek bij coalitiepartners. Vooruit-vicepremier Frank Vandenbroucke beklemtoonde dat er niet te veel bespaard mag worden op de zwakkeren in de samenleving en dat de sterkste schouders evenredig moeten bijdragen. Les Engagés is dan weer bezorgd over te forse besparingen in de gezondheidszorg. Een ander struikelblok is de btw-hervorming die De Wever voorstelt, met een verhoging van het algemene tarief van 21 naar 22 procent, een nultarief voor groenten en fruit, en tarieven van 6 en 12 procent naar 9 procent. De MR-partij heeft zich hier al meermaals tegen verzet en houdt het been stijf, wat de onderhandelingen verder bemoeilijkt.

    Deze politieke impasse heeft directe financiële gevolgen. Wij zien vooral dat de onzekerheid rond de begroting de perceptie van het land als een stabiele schuldenaar kan aantasten, wat op zijn beurt de leenkosten voor de overheid verder kan opdrijven. Dit versterkt de ‘rentesneeuwbal’ en zet nog meer druk op de publieke financiën. De impact strekt zich bovendien uit tot de Europese markten, aangezien de Belgische rentestijgingen deel uitmaken van een bredere trend die ook andere eurolanden raakt. De Europese Centrale Bank zal deze ontwikkelingen ongetwijfeld nauwgezet volgen bij toekomstige beleidsbeslissingen.

    Wat Dit Betekent Voor De Kaspositie En Marges

    De oplopende rentes hebben een directe impact op de kaspositie van de overheid. Elke procentpunt stijging in de leenkosten vertaalt zich in miljarden extra rente-uitgaven. Dit betekent dat er minder geld overblijft voor investeringen in infrastructuur, onderwijs of gezondheidszorg, tenzij er elders fors wordt bespaard of nieuwe inkomsten worden gegenereerd. Voor een overheid die al moeite heeft om het begrotingstekort te dichten, vormt dit een aanzienlijke druk op de marges. Het Agentschap voor de Schuld waarschuwt expliciet voor deze dynamiek: een groter deel van de staatsinkomsten moet dan dienen om de schuld te financieren, in plaats van om publieke diensten te leveren.

    De druk op de begroting wordt niet alleen veroorzaakt door de rentestijgingen, maar ook door de prognoses van het Federaal Planbureau, dat de inflatieprognose voor dit en volgend jaar heeft opgetrokken naar gemiddeld 3,7 procent. Dit betekent dat de spilindex eerder overschreden zal worden, wat leidt tot een snellere automatische indexering van lonen en uitkeringen. Hoewel dit de koopkracht van burgers deels beschermt, verhoogt het ook de uitgaven van de overheid en de sociale zekerheid, wat de begrotingskloof verder vergroot. Dit legt een extra laag complexiteit op de toch al moeizame onderhandelingen.

    Vooruitblik

    De deadline voor de beleidsverklaring in de Kamer is dinsdag, maar we twijfelen of die nog gehaald wordt gezien de huidige impasse. De onderhandelingen zullen de komende dagen en weken cruciaal zijn voor de stabiliteit van de Belgische overheidsfinanciën. Het is afwachten of de coalitiepartners uiteindelijk tot een compromis kunnen komen dat de budgettaire discipline herstelt en de dreigende rentesneeuwbal kan afwenden. Zonder een duidelijk plan blijft de onzekerheid bestaan, en dat is geen goed nieuws voor de kosten van lenen.

  • Financieel Journalist Robin Wigglesworth Ziet Obligatiemarkt Groter Dan Bankensector

    Financieel Journalist Robin Wigglesworth Ziet Obligatiemarkt Groter Dan Bankensector

    De globale obligatiemarkt heeft de omvang van de bankensector overtroffen, een primeur in de geschiedenis, aldus Robin Wigglesworth van de Financial Times. Zijn nieuwe boek belicht de diepgaande implicaties voor inflatie en AI-financiering.

    Op 29 september 2026 lanceert Robin Wigglesworth, een financieel correspondent voor de Financial Times, zijn nieuwe boek getiteld ‘A Fabulous Debt: The Epic Story of How Bonds Built the Modern World’. Hierin stelt hij dat de globale obligatiemarkt voor het eerst in de geschiedenis groter is geworden dan de bankensector. Volgens Wigglesworth is deze ontwikkeling cruciaal voor het begrijpen van de huidige economische signalen, met name op het gebied van inflatie, overheidsschuld en de financiering van de snelgroeiende artificiële intelligentie (AI) sector.

    De auteur merkte deze historische verschuiving op tijdens zijn onderzoek naar gegevens van de Bank for International Settlements. De obligatiemarkt fungeert als een onmisbare financiële motor voor het moderne economische systeem, een rol die volgens hem vaak onderschat wordt. Het feit dat obligaties nu de bankensector in omvang overtreffen, duidt op een fundamentele verandering in hoe grote projecten en overheidsschuld worden gefinancierd.

    Wij zien vooral dat de signalen vanuit de obligatiemarkt een nuchtere blik werpen op de huidige euforie op de aandelenmarkten, die de risico’s van hogere rentes en oplopende staatsschuld mogelijk minder scherp in beeld hebben. De obligatiemarkt, met zijn focus op rendement en risico, staat vaak haaks op het optimisme dat in sommige delen van de aandelenmarkt heerst.

    Wigglesworth benadrukt dat de obligatiemarkt ons vertelt dat inflatie waarschijnlijk niet snel zal terugkeren naar de 2 procent die centrale banken nastreven. Dit betekent dat rentes mogelijk langer hoger zullen blijven dan veel aandelenbeleggers inschatten. Hij vergelijkt de financiering van de huidige AI-boom met de spoorwegboom in de negentiende eeuw, waarbij obligaties een sleutelrol speelden. Destijds leidde overmatige speculatie in spoorwegobligaties echter tot de ‘Long Depression’, een van de langste recessies in de Amerikaanse geschiedenis.

    De Amerikaanse 10-jarige rentevoet schommelt rond de 5,241 procent, een niveau dat volgens Wigglesworth op zichzelf niet extreem is, maar wel wijst op een breuk met het tijdperk van lage rentes van de afgelopen decennia. Deze hogere rentes kunnen de capaciteit van overheden beïnvloeden om te investeren in zaken als defensie, infrastructuur en gezondheidszorg, vooral nu de staatsschuld oploopt. De globale impact van een financiële instabiliteit in de Verenigde Staten zou verstrekkend zijn, aangezien de Amerikaanse economie als een barometer voor de wereld fungeert.

    Hoewel Bitcoin, de grootste cryptomunt, op 30 september om 02:35 73.676 euro noteerde, wat een stijging van 6,7 procent over de afgelopen dertig dagen betekende, en de angst-en-hebzuchtmeter op 71 van de 100 stond (Greed), toont dit aan dat een deel van de markt nog steeds een optimistisch sentiment kent. Het is echter belangrijk te onthouden dat de traditionele financiële markten andere signalen uitzenden die op langere termijn van invloed kunnen zijn op alle activaklassen, inclusief crypto.

    Wat betekent dit nu?

    De publicatie van Wigglesworth’s boek en de analyse van de obligatiemarkt wijzen op een mogelijke realiteitscheck voor de bredere financiële markten. De aanhoudend hogere rentes en de oplopende overheidsschuld kunnen een rem zetten op de economische groei en de winstgevendheid van bedrijven beïnvloeden, inclusief die in de AI-sector. Beleggers doen er goed aan de signalen uit de obligatiemarkt serieus te nemen, vooral nu de inflatie hardnekkig lijkt en centrale banken hun monetaire beleid hierop afstemmen.

  • België Haalt Sinds Mei Al 1,3 Miljard Euro Op Via Nieuwe Staatsbons

    België Haalt Sinds Mei Al 1,3 Miljard Euro Op Via Nieuwe Staatsbons

    De nieuwe staatsbons, die sinds 20 mei op de markt zijn, blijken een schot in de roos bij particuliere beleggers, met een opvallend hoog bedrag dat al is opgehaald.

    Particuliere beleggers tonen opnieuw een grote interesse in de staatsbons. Sinds de start van de nieuwe uitgifte op 20 mei haalde België al bijna 1,3 miljard euro op. Dat blijkt uit cijfers van het Agentschap van de Schuld. De populariteit van de staatsobligaties, die vorige week startten, onderstreept de aanhoudende zoektocht van spaarders naar alternatieven voor de traditionele spaarrekening, zeker nu de rente op de staatsbons hoger ligt dan die van veel klassieke spaarproducten.

    De uitgifte van de staatsbons loopt nog tot en met 31 mei, zowel via inschrijvingen bij banken als rechtstreeks via het Grootboek. De rentevoet voor de staatsbon op één jaar bedraagt 3,00 procent bruto, wat neerkomt op 2,10 procent netto na aftrek van de roerende voorheffing van 30 procent. Voor de staatsbon op drie jaar is de bruto rente 2,80 procent, of 1,96 procent netto. Vooral de éénjarige staatsbon lijkt opvallend veel beleggers aan te trekken, gezien het bedrag dat al op de teller staat.

    Groter Succes Dan Verwacht

    De snelle instroom van bijna 1,3 miljard euro in minder dan een week tijd wijst op een groter succes dan aanvankelijk verwacht. Het Agentschap van de Schuld hoopte met deze nieuwe uitgifte vooral de grote banken onder druk te zetten om de spaarrentes te verhogen. Vorig jaar, bij de lancering van de staatsbon ‘Van Peteghem’, haalde de overheid in een recordtempo meer dan 21 miljard euro op. Dat was een duidelijk signaal van spaarders dat ze meer rendement willen zien.

    Deze keer mikte de federale overheid niet op een gelijkaardig bedrag, maar het huidige resultaat toont wel aan dat er nog steeds een stevige honger is naar relatief veilige beleggingen met een aantrekkelijk rendement. Wij zien vooral dat de markt blijft reageren op concrete alternatieven wanneer die aangeboden worden, iets wat de banken waarschijnlijk niet ontgaat.

    Wat Na 31 Mei?

    Het is nu afwachten wat de definitieve opbrengst zal zijn na 31 mei. Zal de totale som nog significant stijgen, en hoe zullen de banken hierop reageren? De Nationale Bank van België (NBB) heeft zich in het verleden kritisch uitgelaten over de lage spaarrentes bij commerciële banken en moedigt meer concurrentie aan. Een nieuwe succesvolle staatsboncampagne kan de druk op de banken verder opvoeren om hun spaaraanbod te herzien. De vraag blijft of deze druk voldoende is om een structurele verhoging van de spaarrentes te realiseren, of dat de staatsbons een tijdelijke oplossing blijven voor spaarders die op zoek zijn naar iets meer.

  • Amerikaanse Overheidsschuld Overtreft 40 Biljoen Dollar: Een ‘Grimmige Mijlpaal’

    Amerikaanse Overheidsschuld Overtreft 40 Biljoen Dollar: Een ‘Grimmige Mijlpaal’

    De Verenigde Staten zien hun nationale schuld voor het eerst de kaap van 40 biljoen dollar ronden, een ontwikkeling die economen met groeiende bezorgdheid volgen.

    De klok in New York die de Amerikaanse overheidsschuld bijhoudt, toonde afgelopen woensdag een nieuw record: 40 biljoen dollar. Deze mijlpaal, die de totale leningen van de Amerikaanse overheid omvat, wordt door sommigen als een ‘grimmige’ ontwikkeling gezien, al hoeft een hoge schuld op zich geen probleem te zijn zolang de economie blijft groeien en er vertrouwen is in de draagkracht van de overheid.

    Toch neemt de bezorgdheid toe. Economen wijzen op de stijgende rente op langlopende leningen, die deze week het hoogste niveau sinds 2007 bereikte. Dit maakt het duurder voor de Amerikaanse overheid om geld te lenen. De concurrentie van AI-bedrijven die kapitaal aantrekken voor datacenters draagt eveneens bij aan de opwaartse druk op de rentes, zo stelt Philip Marey, Amerika-econoom bij Rabobank. Wij zien vooral dat deze dynamiek de kosten voor de overheid verder opdrijft, wat de situatie complexer maakt.

    Oplopende Rentekosten en Beleggersvertrouwen

    De overheidsschuld groeit wanneer de uitgaven de inkomsten overtreffen. Om dit tekort te financieren, geeft de overheid obligaties uit. Beleggers, zoals banken en pensioenfondsen, ontvangen hiervoor rente. Als de financiële stabiliteit van een land in twijfel wordt getrokken, eisen zij een hogere rente als compensatie voor het toegenomen risico.

    De Amerikaanse minister van Financiën, Scott Bessent, probeerde de rentestijging recentelijk te temperen door een deel van de schulden terug te kopen. Dit bracht slechts een dag rust, waarna de rentes opnieuw stegen. Volgens Marey houden beleggers twijfels zolang de onderliggende oorzaken van de oplopende schuld niet worden aangepakt. Wij denken dat dit aanhoudende wantrouwen een duidelijk signaal is dat de markt meer concrete actie verwacht.

    Schuldenplafond in Zicht

    Een bijkomende uitdaging is het Amerikaanse schuldenplafond van 41,1 biljoen dollar, dat in zicht komt. Zodra dit plafond is bereikt, moet het Congres toestemming geven voor verdere leningen. Gebeurt dit niet, dan is de overheid genoodzaakt onmiddellijk te snijden in de uitgaven. Hoogleraar economie Steven Brakman van de Rijksuniversiteit Groningen benadrukt dat een negatief sentiment moeilijk te keren is; minder uitgeven en meer belasting heffen zijn dan de enige effectieve maatregelen.

    Uiteindelijk hangt de houdbaarheid van de schuld af van het vertrouwen van beleggers. Als de onzekerheid aanhoudt en de rente blijft oplopen, wordt het voor het ministerie van Financiën steeds moeilijker om de situatie zelfstandig op te lossen. In het meest extreme scenario zou dit kunnen leiden tot een financiële crisis, vergelijkbaar met die van 2008. De meeste experts denken echter dat het zover niet zal komen, al zijn de waarschuwingssignalen duidelijk.

  • Bessent Zegt ‘Grote Gereedschapskist’ Te Hebben Voor Obligatiemarkt

    Bessent Zegt ‘Grote Gereedschapskist’ Te Hebben Voor Obligatiemarkt

    De Amerikaanse minister van Financiën, Scott Bessent, heeft donderdag 20 augustus 2026 verklaard dat hij een “grote gereedschapskist” heeft om de druk op de obligatiemarkt te verlichten, nadat eerdere pogingen, zoals het verdubbelen van obligatie-inkopen, de markt niet konden kalmeren.

    De Amerikaanse minister van Financiën, Scott Bessent, heeft donderdag 20 augustus 2026 benadrukt dat hij over een “grote gereedschapskist” beschikt om de liquiditeitsproblemen op de Amerikaanse obligatiemarkt aan te pakken. Dit komt nadat eerdere maatregelen, zoals het opvoeren van obligatie-inkopen, er niet in slaagden de stijgende rentes te bedwingen.

    Woensdag kondigde het ministerie van Financiën aan dat het de inkoop van obligaties vanaf begin september minstens zou verdubbelen. Dit nieuws deed de rentes aanvankelijk dalen, maar donderdag stegen ze alweer snel. Bessent verklaarde op CNBC dat de interventie enkel gericht is op het verbeteren van de marktliquiditeit en niet op het beïnvloeden van de rentecurve. Analisten, zoals Krishna Guha van Evercore ISI, omschreven zijn optreden als “minimaal impactvol” op de marktdruk. De omvang van de inkoop, die volgens Bessent de 4 miljard dollar (ongeveer 3,7 miljard euro) kan overschrijden, zou onvoldoende zijn voor zo’n grote markt.

    Kritiek op Aanpak en Credibiliteit

    De aanpak van Bessent krijgt kritiek, vooral omdat de aankondiging van de inkoop twee weken na de kwartaalplannen van het ministerie kwam, zonder voorafgaande indicatie. Thomas Simons, hoofdeconoom bij Jefferies, stelt dat dit indruist tegen de “reguliere en voorspelbare” communicatiestrategie van het ministerie. Wij zien dit als een mogelijke aantasting van de geloofwaardigheid, wat de markt verder kan destabiliseren.

    De uitdagingen voor de Amerikaanse obligatiemarkt zijn complex. Er is sprake van toenemende concurrentie van bedrijfsobligaties en aantrekkelijke rentes in andere landen, zoals Japan. Ook de correlatie met olieprijzen, die inflatievrees aanwakkert, en hogere termijnpremies spelen een rol. Bovendien kampt de VS met een begrotingstekort van bijna 6 procent van het bruto binnenlands product, wat het drievoudige is van het gemiddelde sinds de Tweede Wereldoorlog tot de coronapandemie. De nationale schuld overschreed recent de 40 biljoen dollar (ongeveer 37 biljoen euro).

    Mogelijke Opties voor Bessent

    Bessent heeft nog verschillende opties om de markt te beïnvloeden, al zijn deze niet zonder risico:

    • Grotere en frequentere inkopen: Het ministerie zou de omvang en frequentie van de obligatie-inkopen verder kunnen opvoeren.
    • Kleinere veilingen: Het uitgeven van langlopende schuld kan worden verminderd ten gunste van kortlopende schuld. Dit is een aanpak die Bessent eerder bekritiseerde toen zijn voorganger, Janet Yellen, deze hanteerde.
    • Verandering in looptijd van uitstaande schuld: Een grootschaligere verschuiving naar kortere looptijden zou de markt dwingen om schuld met lagere rentes op te nemen, wat een risicovolle zet is.
    • De ‘Bessent put’: De minister zou zijn instrumenten onvoorspelbaar kunnen inzetten om speculanten tegen de Amerikaanse schuld te verrassen en verliezen toe te brengen. Dit kan de volatiliteit verminderen, maar heeft mogelijk geen blijvend effect op de rentes op langere termijn.

    De situatie in de Amerikaanse obligatiemarkt weerspiegelt een structurele verschuiving. Atsi Sheth van Moody’s Ratings merkt op dat centrale banken hun balansen verkleinen en traditionele kopers hun limieten bereiken. Nieuwe spelers, zoals hedgefondsen, nemen een grotere rol in. Wij volgen deze ontwikkelingen op de voet, want de uitkomst kan verstrekkende gevolgen hebben voor de mondiale financiële markten.