Block #9

Tag: Rob Isbitts

  • Obligatie-ETF’s Met Vaste Looptijd Kunnen S&P 500 Overstijgen, Markt Is 70 Miljard Dollar Waard

    Obligatie-ETF’s Met Vaste Looptijd Kunnen S&P 500 Overstijgen, Markt Is 70 Miljard Dollar Waard

    Rob Isbitts, een analist die gespecialiseerd is in ETF’s, ziet obligatie-ETF’s met een vaste looptijd als een kans voor beleggers om hogere rendementen te behalen dan de traditionele aandelenindex, vooral nu de rentes stijgen.

    Rob Isbitts, een gerespecteerd analist en voormalig beleggingsadviseur, schat in dat ETF’s die beleggen in obligaties met een vooraf vastgestelde looptijd de komende vijf tot tien jaar de S&P 500 kunnen overtreffen. De markt voor deze ‘defined-maturity bond ETF’s’ is inmiddels uitgegroeid tot een omvang van 70 miljard dollar, wat de groeiende interesse van beleggers in deze producten onderstreept.

    Deze ETF’s zijn ontworpen om het beleggen in obligaties te vereenvoudigen door obligaties met dezelfde vervaldatum te bundelen. Dit stelt beleggers in staat om efficiënt een ‘obligatieladder’ te construeren, waarbij ze obligaties kopen die op verschillende momenten vervallen. Het doel is om het duratierisico te beheren zonder de complexiteit van het handmatig volgen van individuele obligaties. Vanguard’s nieuwe BondBuilder Target Maturity ETF-serie, met een lage kostenratio van 0,08 procent (wat neerkomt op 8 dollar op een initiële belegging van 10.000 dollar), voedt deze trend verder.

    Waarom Obligatie-ETF’s Nu Aantrekkelijk Zijn

    De aantrekkingskracht van obligatiebeleggingen neemt toe, vooral nu de rentepercentages wereldwijd stijgen. Na jaren van lage rentes, die obligaties minder aantrekkelijk maakten, bieden deze nu weer rendementen van meer dan 5 procent. Dit maakt ze een interessant alternatief of aanvulling op aandelen, vooral in een periode waarin de aandelenmarkt onzekerheid kent. Veel nieuwe generaties beleggers hebben de obligatiemarkt de afgelopen decennia links laten liggen, maar de huidige marktomstandigheden dwingen hen opnieuw te kijken.

    Voor traditionele obligatiebeleggers was het beheren van duratierisico — het risico dat de waarde van een obligatie daalt door een rentestijging — altijd een complexe aangelegenheid. Defined-maturity bond ETF’s lossen dit op door beleggers een gestructureerde manier te bieden om dit risico te omzeilen. Ze bieden de mogelijkheid om een portefeuille te creëren die minder gevoelig is voor renteschommelingen als de ETF wordt aangehouden tot de vervaldatum.

    Risico’s En Valkuilen Voor Beleggers

    Hoewel defined-maturity bond ETF’s het beleggen in obligaties vereenvoudigen, zijn ze niet zonder risico’s. Rob Isbitts waarschuwt dat deze ETF’s geen risicovrije vervangers zijn voor spaarrekeningen of individuele Amerikaanse staatsleningen. Als beleggers de ETF verkopen vóór de liquidatiedatum – bijvoorbeeld tijdens een periode van stijgende rentes – kunnen ze nog steeds kapitaalverliezen lijden. De structuur levert pas het primaire voordeel op wanneer het product tot de uiteindelijke looptijd wordt aangehouden.

    Een treffend voorbeeld hiervan is de iShares 20+ Year Treasury Bond ETF (TLT). Dit fonds, dat belegt in Amerikaanse staatsobligaties met een looptijd van 20 tot 30 jaar, zag zijn activa in minder dan twee jaar verdrievoudigen van 20 miljard naar 60 miljard dollar. Tegelijkertijd daalde de koers van deze ETF met een derde van zijn waarde. Dit toont aan dat veel beleggers het verband tussen rentestijgingen en dalende obligatiekoersen niet goed begrepen, zo stelt Isbitts. Wij zien hier een duidelijke les: ook bij ‘eenvoudige’ beleggingsproducten is kennis van de onderliggende dynamiek cruciaal. De angst- en hebzuchtmeter, die op 20 september om 08:01 op 71 van 100 stond (Greed), toont aan dat beleggers vaak gedreven worden door emotie, wat de kans op misstappen vergroot bij het niet goed begrijpen van de risico’s.

    De Toekomst Van Obligatie-ETF’s

    Toch ziet Isbitts de potentie van deze ETF’s. Hij gelooft dat ze, mits zorgvuldig beheerd met een vooraf bepaalde strategie voor verschillende marktomstandigheden, een ‘sterke speler’ kunnen zijn in de opbouw van een obligatieportefeuille. Zijn eigen ‘Hedged Bond’-modelportefeuille, die uitsluitend uit ETF’s bestaat, gebruikt defined-maturity ETF’s als basis en vult deze aan met andere obligatie-ETF’s die profiteren van dalende, stijgende of zijwaartse rentes.

    De groeiende populariteit van deze producten, met een markt die al 70 miljard dollar waard is, wijst erop dat beleggers op zoek zijn naar manieren om hun risico’s te spreiden en rendement te genereren buiten de traditionele aandelenmarkten. Of deze obligatie-ETF’s daadwerkelijk de S&P 500 zullen overtreffen, hangt af van de evolutie van de rentes en de algemene economische omstandigheden, maar de mogelijkheid is zeker aanwezig. Het is een interessant alternatief voor beleggers die verder willen kijken dan enkel aandelen, zeker in een markt waar de Bitcoin koers, bijvoorbeeld, nog 35 procent onder zijn recordkoers noteert op 20 september om 08:01, wat de behoefte aan diversificatie benadrukt.

    Defined-Maturity ETF’s versus Traditionele Obligaties: Een Vergelijking

    Het onderscheid tussen defined-maturity ETF’s en traditionele, individuele obligaties is van belang. Individuele obligaties bieden, indien aangehouden tot de eindvervaldag, een voorspelbaar rendement en de teruggave van de hoofdsom. Defined-maturity ETF’s simuleren dit gedrag door hun portefeuille te laten ‘vervallen’ en de opbrengst aan de beleggers uit te keren. Dit in tegenstelling tot de meeste traditionele obligatie-ETF’s, zoals de eerder genoemde TLT, die continu obligaties kopen en verkopen om een bepaalde gemiddelde looptijd te handhaven, waardoor de koers continu fluctueert met de rentestand.

    Deze ETF’s bieden een middenweg tussen de eenvoud van een traditionele ETF en de controle van individuele obligaties. Ze zijn met name interessant voor beleggers die op zoek zijn naar inkomstenstromen met een beperkt risico op kapitaalverlies bij het aanhouden tot de vervaldatum, zonder de noodzaak om tientallen individuele obligaties te beheren. Of de markt voor deze producten de komende jaren verder zal blijven groeien en of ze hun belofte van S&P 500-overprestatie kunnen waarmaken, zal de tijd uitwijzen.

  • Goud Biedt Geen Langetermijnzekerheid, Zegt Analist, Het Kan Tot 200 Dollar Dalen

    Goud Biedt Geen Langetermijnzekerheid, Zegt Analist, Het Kan Tot 200 Dollar Dalen

    Rob Isbitts, een ervaren beleggingsstrateeg, waarschuwt dat goud, hoewel het tijdelijk forse winsten kan opleveren, fundamenteel tekortschiet als duurzame portefeuilleaanvulling. Hij wijst op de volatiliteit en het gebrek aan rendement, zeker nu staatsobligaties weer stevige rente betalen.

    Rob Isbitts, een gerespecteerd beleggingsstrateeg en columnist bij Barchart, stelt dat goud niet langer de veilige haven is die Wall Street ervan maakt. Hoewel het edelmetaal de voorbije twee decennia spectaculaire rally’s heeft gekend, ontbreekt het goud volgens hem aan de fundamentele eigenschappen om een aantrekkelijke langetermijninvestering te zijn. Hij wijst op het gebrek aan cashflow, dividenden of rentebetalingen, wat het een ‘niet-productief activum’ maakt.

    De analist erkent dat de SPDR Gold Shares ETF (GLD) in twintig jaar tijd een vertienvoudiging kende. Maar die indrukwekkende groei concentreerde zich in drie grote rally’s van anderhalf tot twee jaar. De rest van de tijd, zo’n 70 procent van de periode, toonde goud een ‘veelbewogen stilstand’ met veel op en neer zonder duidelijke richting. Dat maakt het volgens Isbitts moeilijk om goud als een betrouwbare langetermijnspeler in een portefeuille te zien, zeker in vergelijking met rendementen die kortlopende Amerikaanse staatsobligaties nu bieden, namelijk tussen de 4,5 en 5,5 procent.

    Geen cashflow, wel volatiliteit

    De kern van Isbitts’ betoog is dat goud een ‘niet-productief activum’ is. In tegenstelling tot aandelen die dividenden uitkeren, of obligaties die rente betalen, levert goud geen cashflow op. Dit fundamentele verschil maakt goud in zijn ogen minder aantrekkelijk dan alternatieven, vooral in een omgeving waar je met relatief veilige beleggingen, zoals schatkistpapier, een degelijk rendement kunt behalen. De recente stijgingen van de goudprijs worden vaak gedreven door angst voor inflatie of economische onzekerheid, maar Isbitts benadrukt dat deze factoren niet altijd leiden tot duurzame prijsstijgingen.

    De prijs van goud is de voorbije maanden gestegen, mede door geopolitieke spanningen en de aanhoudende inflatiezorgen. Toch ziet Isbitts de recente prijsbewegingen meer als een gelegenheid voor korte termijnhandel dan voor een duurzame inzet. De volatiliteit blijft hoog: een rally van 25 procent naar het all-time high van ongeveer 500 dollar is mogelijk, maar daar tegenover staat het risico op een crash naar 200 dollar, wat twee jaar aan vooruitgang teniet zou doen. Dit risico-rendementsprofiel is voor hem simpelweg niet aantrekkelijk genoeg voor een langetermijnpositie.

    Wat maakt goud dan wel aantrekkelijk?

    Traditioneel wordt goud gezien als een hedge tegen inflatie en een veilige haven in tijden van economische of politieke onrust. Het edelmetaal heeft de reputatie zijn waarde te behouden wanneer andere activa onder druk staan. Dat sentiment verklaart waarom ‘goudbugs’ en beleggers die het fiatgeldsysteem wantrouwen, vaak trouw blijven aan het gele metaal. Analisten wijzen ook vaak op de beperkte voorraad en de intrinsieke waarde als grondstof voor sieraden en elektronica als argumenten voor een stabiele vraag.

    Toch zien we dat de rol van goud in beleggingsportefeuilles door de jaren heen verschuift. Waar het vroeger een hoeksteen was, concurreren nu nieuwe activa om die rol. Bitcoin bijvoorbeeld, dat op 20 september om 16:31 noteerde op 70.136 euro, heeft de afgelopen zeven dagen een stijging van 4,9 procent laten zien, wat de vraag oproept of digitale activa de rol van ‘digitaal goud’ meer en meer overnemen als veilige haven. Dit debat duurt voort, maar Isbitts’ analyse focust op de fundamentele productiviteit die goud mist, ongeacht de bredere macro-economische context.

    De rol van goudmijnbedrijven

    Beleggers die toch geloven in de veerkracht van goud, kijken vaak naar goudmijnbedrijven. Namen als Alamos Gold, Endeavour Mining en B2Gold bieden een indirecte blootstelling aan de goudprijs, maar dan met het potentieel voor operationele groei en dividenduitkeringen. Deze bedrijven kunnen hun winstgevendheid verbeteren door efficiënter te werken, nieuwe afzettingen te ontdekken of de verwerkingskosten te drukken, wat een extra dimensie toevoegt aan de pure prijsbeweging van het edelmetaal zelf.

    Zo integreert Alamos Gold bijvoorbeeld hoogwaardig ondergronds erts van Island Gold in de grotere Magino-fabriek, wat moet leiden tot lagere verwerkingskosten en hogere marges. Endeavour Mining, actief in West-Afrika, wordt dan weer geconfronteerd met het risico van hogere royalty’s en belastingen van lokale overheden. B2Gold, met mijnen in Mali, de Filipijnen en Canada, profiteert dan weer van een sterke relatie met lokale overheden en infrastructuur, wat de uitbreiding van de Fekola-mijn moet versnellen.

    Conclusie: Goud als handelsobject, niet als basis

    Rob Isbitts maakt een duidelijk onderscheid tussen goud als handelsobject en goud als langetermijninvestering. Voor wie de markt goed kan timen, kunnen de snelle, explosieve rally’s van goud winstgevend zijn. Maar voor een passieve belegger die een stabiele groei zoekt, ziet hij goud als een ‘bijrolspeler’, niet als een fundament in een portefeuille. De lange periodes van zijwaartse beweging en het ontbreken van een intrinsiek rendement zorgen ervoor dat andere activa, vooral in de huidige rentestand, een aantrekkelijker profiel bieden. Of beleggers dit advies ter harte nemen, zal de toekomst uitwijzen, maar de discussie over de ware waarde van goud blijft onverminderd doorgaan.