Het Nieuw-Zeelandse roeiteam heeft in Hazewinkel getraind voor het WK in Amsterdam en liet een diepe indruk achter met een traditionele Maori-uitvoering.
In het Sport Vlaanderen-watersportcentrum in Hazewinkel, Willebroek, bereiden internationale toproeiteams zich deze dagen voor op het komende Wereldkampioenschap roeien in Amsterdam. Onder hen bevindt zich het Nieuw-Zeelandse nationale team, dat na hun trainingsperiode een bijzondere blijk van waardering gaf aan hun Belgische gastheren.
Het centrum in Willebroek is al jaren een vaste uitvalsbasis voor de Nieuw-Zeelanders, zo bevestigt hoofdcoach Mike. De nabijheid van Amsterdam, de uitstekende faciliteiten, en vooral de gastvrijheid en het eten worden door het team geprezen. Ook de Canadese en Indische roeiteams vonden er hun weg om te acclimatiseren en een eventuele jetlag te verwerken. De temperatuur was wel even wennen: van 4 graden Celsius in Nieuw-Zeeland naar 38 graden Celsius bij aankomst in België, al werd de droge warmte als aangenamer ervaren dan de vochtige zomers thuis.
Een Kippenvelmoment in Willebroek
De uitbaatster van The Boathouse, Marleen Meyers, die al jaren het ontbijt en de lunch voor de roeiers verzorgt, sprak van een gegroeide vriendschap en wederzijds respect. Als dank voor de gebalanceerde voeding en de motivatie die ze bieden, zong het Nieuw-Zeelandse team op hun laatste trainingsdag een traditioneel Maori-lied, een zogenaamde waiata. Dit lied, met een diepe boodschap, is een manier om mensen te eren en waardering te tonen binnen de Maori-cultuur. Meyers beschreef de uitvoering als een “kippenvelmoment” voor haar team en een prachtig eerbetoon. Het team liet ook een gesigneerd trainingspak achter, dat een ereplaats zal krijgen.
Lokale Roeiclub Biedt Cruciale Hulp
Niet alleen The Boathouse speelde een rol in de voorbereiding van de roeiers. Ook de lokale roeiclub TRT Hazewinkel bood een helpende hand. Annelies Bredael, ex-Olympiër en sportief verantwoordelijke bij TRT Hazewinkel, vertelde dat de club boten en riemen uitleende aan de Nieuw-Zeelanders en de Indiërs. Dit was cruciaal omdat het transport van hun eigen materiaal vertraging had opgelopen. De Nieuw-Zeelanders konden zo vijf dagen lang trainen met geleende riemen, en de Indiërs kregen zelfs boten ter beschikking. Hoewel de club hiervoor een bescheiden vergoeding vroeg – “geen stukken van mensen” – lag de nadruk vooral op het belang van ononderbroken training. Bredael, zelf een meervoudig medaillewinnares op wereldbekers en zilver op de Olympische Spelen van 1992, begrijpt als geen ander hoe essentieel dit is. Voor haar roeiers en trainers is de aanwezigheid van internationale toppers bovendien een inspiratiebron en een leermoment.