De fiscale dynamiek van de Verenigde Staten nadert een drempelwaarde die markten niet langer kunnen negeren. De huidige situatie herinnerde ons aan tijden waarin de nationale schuld in verhouding tot het bruto binnenlands product (BBP) nog niet zo hoog was sinds de laatste wereldoorlog. De meest recente begrotingsprognose van Washington laat zien dat het land zich op een pad bevindt om in het komende decennium bijna $64 biljoen aan federale schulden te accumuleren.
Volgens de meest recente langetermijnvooruitzichten van het Congressional Budget Office (CBO) staat een aanhoudende stijging van de nationale verplichtingen ons te wachten. Voor het boekjaar 2026 wordt een federale begrotingstekort van ongeveer $1,9 biljoen verwacht, dat naar schatting zal oplopen tot $3,1 biljoen tegen het jaar 2036. Dit zal ertoe leiden dat de publieke schuld zal stijgen van ongeveer 101% van het BBP in 2026 tot circa 120% in 2036, een niveau dat zelfs het hoogste na de Tweede Wereldoorlog overtreft.
Voor wereldwijde investeerders is de totale omvang van deze schuldenlast vaak minder verontrustend dan de kosten om het te financieren. Gegevens van het CBO wijzen erop dat de rentekosten op weg zijn om een van de belangrijkste uitgavenposten van de overheid te worden. Naar verwachting zullen de jaarlijkse netto rentebetalingen in de midden van de jaren twintig rond de $2,1 biljoen liggen.
Deze prognose komt te midden van een pessimistische stemming tegenover de Amerikaanse dollar, die op zijn hoogste niveau in jaren is, wat leidt tot een grillige macro-economische achtergrond die steeds meer in lijn is met de lange termijn investeringsstrategie voor harde activa zoals Bitcoin.
Een realiteitscheck voor de obligatiemarkt
Hoewel de headline-cijfers de aandacht trekken, wordt de markt voor staatsobligaties gedreven door meer directe mechanismen. De dataset “Debt to the Penny” van het Ministerie van Financiën registreerde dat de totale Amerikaanse schuldenlast op 12 februari ongeveer $38,65 biljoen bedroeg. De weg van dit niveau naar de verwachte $64 biljoen hangt echter sterk af van hoe de bijkomende dollars gefinancierd worden. Investeerders richten zich steeds meer op de compensatie die vereist is om obligaties met een lange looptijd aan te houden te midden van beleidsonzekerheid.
Dit komt tot uiting in de term premie, de extra rente die investeerders eisen om langlopende obligaties aan te houden in plaats van kortlopende schatkistcertificaten die regelmatig worden vernieuwd. Hoewel deze term premie lange tijd onderdrukt kan blijven, duwt een stijgende premie de rendementen op lange termijn hoger, zelfs zonder een verandering in de verwachte kortetermijnrente.
Dit heeft als effect dat de financieringskosten van de nationale schuld toenemen en dat de financiële omstandigheden binnen de economie verstrakken. Een stijgende term premie wordt niet alleen gezien als een weerspiegeling van inflatieverwachtingen, maar ook als een risicopremie vanwege fiscale en regelgevingsonzekerheid. Recent marktonderzoek suggereert dat deze verschuiving al gaande is. Een enquête van Reuters van 5 tot 11 februari vond dat strategen verwachten dat de rendementen op langlopende staatsobligaties later in 2026 zullen stijgen.
Vraagstukken zoals aanhoudende inflatie, zware schulduitgifte en bezorgdheid van investeerders over het beleidsrichting dragen bij aan deze verwachtingen. Strategen noemden ook dat het moeilijker wordt voor de Federal Reserve om de balans te verkleinen in een wereld die overspoeld is met aanbod van schatkistcertificaten. Dit vormt een kritische “macro fork” voor de cryptomarkt. Als de obligatiemarkt aanhoudend hogere term premies eist om het aanbod van schatkistcertificaten te absorberen, kan de Amerikaanse overheid zijn operaties nog steeds financieren, maar alleen ten koste van hogere rentetarieven voor de gehele economie.
Deze situatie kan de politieke prikkel verhogen om alternatieve maatregelen te overwegen, zoals lagere rentetarieven, regelgevende prikkels voor particuliere kopers om schulden te kopen, of een grotere tolerantie voor inflatie. Dit zijn de klassieke ingrediënten van “financiële repressie”, een strategie die historisch gezien wordt geassocieerd met de outperformance van harde activa.
De valutamarkt geeft tegelijkertijd blijk van onrust. De kwetsbaarheid van de Amerikaanse dollar wordt steeds minder gezien als een cyclisch economisch verhaal, maar veeleer als een kwestie van governance en geloofwaardigheid. Het afgelopen jaar registreerde de dollar zijn slechtste prestaties sinds 2017, met een daling van meer dan 10% als gevolg van het beleid van voormalig President Donald Trump.
Strategen voorzien ook dat deze zwakte in 2026 aanhoudt, mede door potentiële renteverlagingen en groeiende zorgen over de onafhankelijkheid van de centrale bank. Sommige investeerders heroverwegen zelfs de “automatische veilige haven”-status van de dollar door geopolitieke en beleidsmatige onrust. Dit bevestigt de verschuiving in sentiment ten aanzien van de dollar. De Financial Times berichtte dat fondsbeheerders hun meest negatieve houding ten aanzien van de dollar in meer dan een decennium aannemen.
Een enquête van Bank of America toonde aan dat de blootstelling aan de dollar het laagste niveau sinds tenminste 2012 bereikte. Deze pessimistische houding wordt toegeschreven aan beleidsonvoorspelbaarheid en toenemende geopolitieke risico’s. De verschuiving weg van de dollar in globale reserves is echter genuanceerd. De COFER-gegevens van het IMF tonen aan dat het aandeel van de dollar in de toegewezen wereldwijde reserves in het derde kwartaal van 2025 56,92% bedroeg, een lichte daling ten opzichte van 57,08% in het tweede kwartaal. Deze trend laat een langzame drift zien en wijst op een aanhoudende dominantie van de dollar in de mondiale financiële infrastructuur.
Dit blijkt ook duidelijk uit de markten voor grondstoffen. De World Gold Council meldt dat centrale banken in 2025 863 ton goud hebben aangeschaft. Hoewel dit aantal lager is dan de jaren waarin aankopen meer dan 1.000 ton bedroegen, blijft het aanzienlijk boven het gemiddelde dat werd geregistreerd tussen 2010 en 2021. Deze aanhoudende aankopen onderstrepen de gedachte dat diversificatie door de officiële sector een structurele trend is.
Bitcoin’s macro-argument: drie routes voor investeerders
Tegenwoordig wordt de lange termijn bull-case voor Bitcoin vaak gepresenteerd als een bescherming tegen inflatie en beleidsdiscretie. De vraag is echter onder welke macro-omgeving de markt zich begeeft, want elke omgeving beïnvloedt de reële rente, liquiditeit en vertrouwen op verschillende manieren.
Één scenario beschrijft een ordelijke groei. In dit geval blijven de tekorten groot, is de uitgifte overvloedig, maar blijven inflatie en beleidscredibiliteit onder controle. De dollar kan verder verlagen zonder het systeem te verstoren, en de veilingen van schatkistcertificaten kunnen matig worden afgerond terwijl de term premie geleidelijk stijgt. In deze wereld neigt Bitcoin ernaar voornamelijk te handelen als een liquiditeit-gevoelige risicovollere activa. Het kan profiteren van nieuws omtrent inflatie maar blijft gebonden aan reële rendementen en bredere risikobereidheid.
Een tweede pad volgt een regime van fiscale risicopremie. Investeerders eisen aanzienlijk meer compensatie voor het aanhouden van obligaties met een lange looptijd. De term premies stijgen, rendementen verscherpen, en hogere financieringskosten gaan zich weerspiegelen in de politiek. De narratief verschuift van “schulden zijn groot” naar “schulden zijn duur.” In dat geval vormen schaarse activa een aantrekkelijkere deal, terwijl investeerders op zoek gaan naar bescherming die geen aanspraak maken op een zwaar belastende soeverein.
Dit biedt een analogie met de officiële vraag naar goud. Bitcoin’s vaste aanbod wordt aantrekkelijker voor investeerders die geloven dat fiscale dominantie, waarbij het monetair beleid door de schuldendienst wordt beperkt, de richting van de toekomst bepaalt.
Een derde pad is het dollarparadox. Dit is een wending die de eenvoudigere dollar-bear verhalen in de crypto-ruimte bemoeilijkt. Een werkdocument van de Bank for International Settlements, gepubliceerd in februari, toont aan dat grote instromen naar dollar-gebaseerde stablecoins de rendementen van drie maanden durende schatkistcertificaten met ongeveer 2,5 tot 3,5 basispunten kunnen verlagen voor een tweestandaard-afwijkingsstroom. Dit betekent niet dat stablecoins het langetermijnschuldprobleem oplossen, maar dat de groei van stablecoins een marginale vraag naar kortlopende schatkistcertificaten kan creëren.
Dit is belangrijk, omdat crypto tegelijkertijd het narratief van Bitcoin als hedge kan ondersteunen terwijl het dollarization via stablecoin-rails verdiept. Bitcoin en stablecoins kunnen op verschillende manieren elkaar tegenspreken, terwijl ze tegelijkertijd dezelfde dollar-gebaseerde afrekeninfrastructuur versterken op systeemniveau.
Wat investeerders de volgende keer in de gaten houden
Voor nu heeft de $64 biljoen prognose jaren van verandere in één figuur gecomprimeerd die wereldwijd alarm slaan. Crypto traders die deze verhalen willen vertalen naar verhandelbare signalen, zullen vooral letten op ontwikkelingen in rentes en geloofwaardigheid.
De eerste set signalen bevindt zich in de rentes. Investeerders zullen goed opletten of de markt een aanhoudende risicopremie aanrekent voor het absorberen van aanbod op de lange termijn, en of veilingresultaten tekenen van stress beginnen te vertonen die langer aanhouden dan een enkele nieuwsronde. Een duurzame stijging van de term premie zou kunnen wijzen op onzekerheid, niet alleen inflatieverwachtingen, die op lange termijn worden verdisconteerd in de rendementen.
De tweede set signalen betreft geloofwaardigheid. Hoofdartikelen over de onafhankelijkheid van centrale banken functioneren als versnellers, omdat ze een geleidelijk schuldverhaal kunnen omzetten in een snel bewegend verhaal rondom de forex. Als er meer geloofwaardigheidschokken optreden, zal de discussie over inflatie en harde activa doorgaans luider worden, zelfs als de dollar dominant blijft in reserves en afrekening.
De derde set is de afdaling van reserves en de vraag naar goud. COFER-gegevens die een langzame daling van 57,08% in Q2 van 2025 naar 56,92% in Q3 van 2025 aantonen, ondersteunen het idee dat de de-dollarization geleidelijk verloopt. Centrale bank aankopen van goud ter hoogte van 863 ton in 2025 onderstrepen dat de officiële diversificatie aan de gang blijft, zelfs zonder een breuk.
De vierde set signalen betreft de stromen naar stablecoins en vraag naar schatkistcertificaten. Als de groei van stablecoins blijft zorgen voor een constante vraag naar kortlopende schatkistcertificaten, kan dit het verhaal voor de kortetermijnfinanciering verzachten, zelfs terwijl de langetermijnschuld dynamiek verergeren. Dit kan tijd kopen voor het systeem, terwijl de langetermijnmarkten de grotere lasten van geloofwaardigheid en durationrisico dragen.
Al met al helpt deze opstelling te verklaren waarom Bitcoin blijft opduiken in het macro hedge-handboek. Het vereist geen instorting van de dollar, noch een plotselinge verandering in het reservestelsel. Het vraagt om iets subtielers en voor de markten, iets verhandelbaars: een toename van het ongerustheid over de toekomstige regels van geld, gecombineerd met voldoende liquiditeit om de hedgehandel levend te houden.
Vraag & Antwoord
Wat zijn de belangrijkste implicaties van de stijgende Amerikaanse schuldenlast voor investeerders in cryptocurrencies?
De stijgende schuldenlast maakt de Amerikaanse dollar kwetsbaarder en creëert een onzekere macro-omgeving die de vraag naar alternatieve activa zoals Bitcoin kan versterken. Het kan een stimulans zijn voor hedges tegen inflatie en andere economische risico’s.
Hoe beïnvloedt de term premie de obligatiemarkt en de bredere economie?
Een stijgende term premie betekent dat investeerders hogere rendementen verlangen voor langlopende staatsobligaties, wat leidt tot hogere financieringskosten voor de overheid en uiteindelijk ook voor bedrijven en consumenten. Dit kan de politieke dynamiek beïnvloeden en leiden tot beleidsveranderingen.
Wat is de rol van stablecoins in de huidige geldsystematiek?
Stablecoins spelen een groeiende rol door een marginale vraag te creëren naar kortlopende schatkistcertificaten, wat helpt de near-term financieringsverhaal te stabiliseren, zelfs in een omgeving met toenemende langetermijnschuldproblemen.
