Op 9 december heeft het Office of the Comptroller of the Currency (OCC) een persbericht uitgegeven met een duidelijke boodschap voor Amerikaanse banken: het is toegestaan om zich te bevinden tussen crypto-transacties. In het onthullend getitelde News Release 2025-121 publiceerde de OCC het nog intenser getitelde Interpretive Letter 1188. Hierin wordt bevestigd dat nationale banken “riskless principal” crypto-asset transacties mogen uitvoeren als onderdeel van hun bankactiviteiten. Dit betekent dat zij als koper voor de ene klant en als verkoper voor een andere kunnen optreden, zonder dat ze zelf een substantieel voorraad tokens aanhouden.
Een dag eerder had comptroller Jonathan Gould, voor een zaal van industrieleden, een gerelateerde, maar andere boodschap. Hij toonde geen redenen aan om digitale activa als een aparte categorie te beschouwen als het gaat om bewaring en beveiliging. Ook negeerde hij een lobbying-inspanning van het Bank Policy Institute, dat zijn agentie had aangespoord om een golf van crypto-bedrijven te blokkeren bij het verkrijgen van nationale trustvergunningen.
De campagne van het BPI, uiteengezet in een verklaring van oktober getiteld “BPI Urges OCC to Preserve the Integrity of National Trust Charters”, stelt dat aanvragers zoals grote beurzen, stablecoin-uitgevers en fintech-platforms gebruik willen maken van trustvergunningen als een achterdeur naar bankachtige activiteiten, zonder de volledige verantwoordelijkheden van depositoverzekering en toezicht van holdingmaatschappijen te hoeven dragen.
Gecombineerd schetst de interpretatieve brief, samen met Goulds opmerkingen, een duidelijke richting voor de toekomst van de industrie. De OCC probeert crypto niet af te schermen van het banksysteem, maar is bezig uit te zoeken welke onderdelen van die activiteiten passen binnen vertrouwde categorieën zoals brokerage, bewaring en fiduciair bedrijf, en onder welke voorwaarden.
De structuren achter het banksysteem
Voor degenen buiten de Verenigde Staten kan de wirwar van bankregulators aanvoelen als een ingewikkeld raadsel. Het OCC is een onafhankelijk bureau binnen het Amerikaanse ministerie van Financiën dat nationale banken en federale spaarverenigingen chartert, reguleert en toezicht houdt op hun activiteiten, evenals op de federale filialen en agentschappen van buitenlandse banken.
Het bureau ontvangt zijn financiering uit heffingen en vergoedingen van de banken die onder zijn toezicht vallen, wat het een bepaalde bescherming biedt tegen kortetermijnpolitieke strijdstukken. De taken van de OCC omvatten het waarborgen van veiligheid, eerlijke toegang tot financiële diensten en naleving van de bankwet.
De Comptroller of the Currency staat aan de top van deze structuur. Gould, die deze zomer is beëdigd, fungeert zowel als CEO van de OCC als lid van organisaties zoals de Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) en de Financial Stability Oversight Council. Zijn invloed reikt dus verder in bredere discussies over financiële stabiliteit en de werking van de markten.
Zijn belangrijkste bevoegdheid is specifiek: hij leidt het agentschap dat nationale bankvergunningen verleent. Een bankvergunning in deze context functioneert als een bedrijfslicentie die een instelling toestaat als bank of een nauw verwant orgaan onder de federale wetgeving te opereren. Op federaal niveau beheert de OCC deze vergunningen; op staatsniveau verstrekken afzonderlijke toezichthouders hun eigen versies.
De Licensing Manual van de OCC met betrekking tot vergunningen beschrijft het proces uitvoerig, van de initiële aanvraag tot de uiteindelijke goedkeuring. Organisatoren moeten aantonen dat hun voorgestelde bank over voldoende kapitaal beschikt, een geloofwaardig managementteam heeft, een businessplan heeft dat bestand is tegen stress, en risicobeheersing op alle fronten biedt, van basis kredietrisico tot operationele en cyberrisico’s.
Nieuwe digitale-only banken moeten aan dezelfde normen voldoen, met extra toezicht op technologie en derde partijen. Binnen deze context bekleedt de nationale trustbank een smalle maar belangrijke niche. Federaal recht staat de OCC toe om een nationale bank te charteren wiens activiteiten beperkt zijn tot die van een trustbedrijf en verwante diensten, die zich doorgaans richten op het functioneren als trustee, executeur, investeringsmanager of bewaker van activa.
Omdat deze entiteiten doorgaans geen deposito’s in de gebruikelijke retailzin aanvaarden en vaak geen FDIC-verzekering hebben, komen veel nationale trustbanken niet in aanmerking voor de definitie van een “bank” onder de Bank Holding Company Act. Dit betekent dat hun moedermaatschappijen de volledige verantwoordelijkheden van consolidatie-toezicht kunnen vermijden.
Die juridische structuur verklaart waarom trustvergunningen het onderwerp zijn van een sterk debat. Voor crypto-bedrijven die de tokens van klanten willen vasthouden, stablecoin-reserves willen beheren of centraal willen staan in afwikkelingsstromen zonder volwaardige commerciële banken te worden, biedt een nationale trustvergunning tegelijk drie voordelen: een federale toezichthouder, een landelijke reikwijdte en een pad dat buiten de regels voor holdingmaatschappijen kan blijven.
Traditionele banken en hun brancheorganisaties beschouwen dit als een ongelijke concurrentiepositie, vooral als nieuwkomers grote volumes betalingen en reserves kunnen afhandelen met een beperkter vergunning. De brieven van het BPI aan de OCC benadrukken deze zorg, waarbij zij waarschuwen dat trustvergunningen historisch gezien bedoeld waren voor instellingen die “voornamelijk betrokken zijn bij trust- en fiduciaire activiteiten”. Tegelijkertijd streeft een aantal aanvragen op het gebied van digitale activa naar bredere betalings- en reservebedrijven.
Gould’s publieke standpunt is dat technologie de scheidslijn niet zou moeten zijn. Hij wijst op tientallen jaren van elektronische bewaring en boekhoudkundige effecten. Hij vraagt zich af waarom het vasthouden van cryptografische claims op een gedistribueerd grootboek als vreemd voor de banksector moet worden behandeld.
Dezezelfde redenering ligt ten grondslag aan Interpretive Letter 1188, die vertrouwt op eerdere rechtszaken en OCC-opinies om te stellen dat risico-vrije princiepscrypto-asset transacties zowel de functionele equivalent zijn van erkende brokerages als een logische uitbreiding van bestaande crypto-bewakingsdiensten.
De nieuwe brief heeft één directe implicatie voor Amerikaanse instellingen: het stelt nationale banken in staat om tussen klantcrypto-transacties op te treden, op voorwaarde dat ze die transities structureren als gematchte princiepstransacties en de risico’s met dezelfde zorg beheren als bij effecten. De bank kan een digitaal activum van een klant kopen en het onmiddellijk aan een andere klant verkopen, waarbij het twee tegenstrijdige posities boekt die de netto-exposure tot alleen afwikkelingsrisico en operationeel risico beperken.
Voor tokens die als effecten tellen, is dit goed gedocumenteerd onder sectie 24 van de National Bank Act. Voor andere crypto-activa doorloopt de brief een vierfactorentest en komt tot de conclusie dat de activiteit nog steeds onder de “bankactiviteiten” valt. Voor grote banken die crypto op afstand hebben gehouden, betekent dit een praktische opening. Het stelt hen in staat om klantgerichte crypto-brokerage en routeringsdiensten op te bouwen, met een minimaal balanstukkenrisico, in plaats van zich te beperken tot losse connecties of het compleet verlaten van het terrein van de beurzen.
Daarnaast borduurt het voort op eerdere OCC-brieven die al beschreven hoe banken stablecoin-reserves kunnen aanhouden en basisbewakingsdiensten voor crypto kunnen verlenen. Wat betreft vergunningen kan Gould’s weigering om het BPI de breed uitgesproken garantie te geven die het wilde eigenlijk nog belangrijker zijn voor de structuur van de markt in de komende jaren. De vergunningmanual van de OCC herinnert aanvragers eraan dat elke bank met een beperkte doelstelling nog steeds moet voldoen aan dezelfde kernnormen van kapitaal, management, risicobeheersing en gemeenschapsbehoeften als een volledige nationale bank. Als het agentschap begint met het goedkeuren van digitale-activabedrijven die aan die standaarden voldoen, kan de kern van de Amerikaanse crypto-bewaring en afwikkeling migreren naar nationale trustbanken die onder toezicht van de OCC functioneren.
Voor exchanges zou dit een route creëren om institutionele cliënten een volledig geïntegreerd aanbod te doen: handelsmogelijkheden, fiat-afwikkeling en on-chain bewaring, allemaal binnen een federale gecontroleerde entiteit. Voor stablecoin-uitgevers zou een nationale trustbank reserves kunnen aanhouden op een OCC-geactualiseerd balansblad en betalingsstromen kunnen beheren via door de Fed verbonden correspondent-netwerken, zelfs als de uitgever zelf buiten het volledige banksysteem blijft. Voor prime brokers en vermogensbeheerders ziet de term “door de OCC gecontroleerde nationale trustbank” op een zorgvuldigheidschecklist er heel anders uit dan “staat-geverifieerde trustmaatschappij” of “niet-Amerikaanse bewaker”, vooral wanneer de Amerikaanse effectenregels hen pushen richting “gekwalificeerde bewakers” voor digitale activa, op dezelfde manier als ze dat doen voor aandelen en obligaties.
Het BPI en andere commentators blijven gedetailleerde bezwaren indienen bij de OCC voor specifieke aanvragers. Zij argumenteren dat sommige crypto-platforms een zwak consumentenbeschermingsrecord hebben, conflicten in hun bedrijfsmodellen vertonen of ondoorzichtige eigendomsstructuren hebben die niet goed passen bij banktoezicht. De OCC heeft brede discretie onder zijn vergunningsregels om de kwaliteit van management, financiële sterkte en gemeenschapsvoordelen te wegen. Het kan specifieke kapitaal- of liquiditeitsvoorwaarden aan elke goedkeuring voor trustbanken koppelen. Dit betekent dat de echte filter voor crypto-bedrijven zal liggen in de beoordelings- en toezichtsteams, niet alleen in hoofdlijnen van toespraken.
Globaal gezien heeft de richting die in Washington is uitgezet de neiging om uit te stralen naar andere markten. Grote banken die internationaal opereren houden vaak rekening met Amerikaanse regels bij het besluiten waar en hoe ze nieuwe bedrijfsvoering willen opzetten. Buitenlandse toezichthouders volgen de OCC op de voet omdat zijn beslissingen het gedrag van enkele van de grootste balansen ter wereld vormen. Als nationale Amerikaanse banken eenmaal risk-averse routing voor Bitcoin en Ethereum aanbieden onder duidelijke OCC-richtlijnen, zal dit de verwachtingen van mondiale cliënten over hoe deze diensten eruit moeten zien in Londen, Frankfurt of Singapore direct beïnvloeden. Als een handvol crypto-bedrijven nationale trustvergunningen weet te verwerven en grote bewakings- en stablecoin-operaties onder federaal toezicht uitvoert, zal dit een heel ander model instellen dan de offshore-uitwisseling-en-lokale-betalingspartnerbenadering die de afgelopen tien jaar heeft gedefinieerd.
De boodschap voor de crypto-industrie is niet dat het Amerikaanse banksysteem zijn deuren wijd open heeft gegooid, want dat is verre van het geval. De boodschap is veeleer dat de belangrijkste regulator van nationale banken is begonnen delen van de crypto-activiteiten aan concrete regelgevende haakjes te koppelen: trading-achtige activiteit als riskless principal, bewaring als een moderne vorm van bewaking, en trustvergunningen als basis voor fiduciaire en reserveactiviteiten. In een markt waarin regelgevingsonzekerheid het voornaamste bedrijfsrisico vormt, kan zo’n geleidelijke, punt-voor-punt verduidelijking net zo cruciaal zijn als enige opvallende nieuwe wet.
Crypto-bedrijven die aansluiting willen vinden bij Amerikaanse institutionele middelen hebben nu een helderder beeld van de huiswerkopdracht die ze te volbrengen hebben. Banken die verder willen gaan dan white-label producten zien waar hun toezichthouders bereid zijn om de grenzen te trekken. Hoe snel beide partijen door die opening gaan, zal bepalen of OCC Letter 1188 en Goulds toespraak het begin markeren van een nieuw tijdperk van bankgestuurde crypto-infrastructuur, of slechts nog een kort hoofdstuk toevoegen aan de lange geschiedenis van regelgevers die onderzoeken waar digitale activa binnen de bestaande regels passen.
Vraag & Antwoord
Wat zijn de belangrijkste implicaties van de OCC Letter 1188 voor banken en crypto-bedrijven?
De OCC Letter 1188 biedt nationale banken de duidelijkheid dat ze kunnen optreden als bemiddelaar in crypto-transacties, wat hen in staat stelt om gestroomlijnde crypto-brokerage diensten aan te bieden zonder substantieel balanstukkenrisico te lopen. Dit opent de deur voor crypto-bedrijven om hun activiteiten uit te breiden binnen een gereguleerd kader, wat cruciaal is voor de acceptatie van digitale activa binnen traditionele financiële stromen.
Hoe is de reactie van het BPI op de recente ontwikkelingen in de crypto-sector?
Het BPI heeft bezorgdheid geuit over de integriteit van nationale trustvergunningen, en heeft argumenten gepresenteerd dat sommige crypto-platforms niet voldoen aan de eisen voor consumentenbescherming en toezicht. Hun inspanningen wijzen op een grotere behoefte aan transparantie en verantwoordelijkheden binnen de crypto-industrie, vooral als nieuwe spelers de markt betreden met een beperkter vergunning bedoeld voor fiduciair beheer.
Wat kunnen we verwachten van de toekomst van crypto-bewaring onder federal toezicht?
Als de OCC begint met het goedkeuren van digitale activabedrijven die voldoen aan de harde eisen van kapitaal en risicobeheersing, kunnen we zien dat de kern van de crypto-bewaring en afwikkeling verschuift naar nationale trustbanken. Dit zou een verschuiving kunnen betekenen naar meer gereguleerde en veiligere diensten binnen de crypto-sector, waardoor de acceptatie van digitale activa en hun integratie in het traditionele financiële systeem verder worden bevorderd.
