Tokenized deposits winnen aan terrein, maar banken kiezen voor gesloten systemen. Privacy en regelgeving dicteren deze aanpak, wat een fundamenteel verschil creëert met stablecoins.
De financiële wereld verkent volop de mogelijkheden van blockchain, en banken tokeniseren steeds vaker hun deposito’s. Dit betekent dat traditioneel geld, dat je bij een bank aanhoudt, wordt omgezet in een digitaal token op een blockchain. Het is een ontwikkeling die de efficiëntie van transacties kan verbeteren, maar niet zonder belangrijke kanttekeningen, zo blijkt uit recente analyses. Banken zoals Citi, BNY en JPMorgan gebruiken hiervoor ‘permissioned’ systemen, wat inhoudt dat ze controle behouden over wie de tokens kan bezitten en overdragen.
Deze aanpak staat in schril contrast met de open aard van veel cryptocurrencies en stablecoins. Waar stablecoins, zoals de Canadese overheid ze reguleert, ontworpen zijn om vrij te circuleren tussen verschillende partijen zonder dat de uitgever een relatie hoeft aan te gaan met elke houder, is dat bij tokenized deposits anders. Een tokenized deposit is een vordering op de bank zelf, en niet een volledig gedekte, onafhankelijk circulerende munt. De bank moet immers voldoen aan strenge regels rond witwasbestrijding (BSA/AML) en sancties, en bovendien de privacy van haar klanten waarborgen. Dit maakt dat de ‘muren’ van het traditionele bankwezen, ook op de blockchain, voorlopig overeind blijven.
Waarom Gesloten Systemen De Norm Zijn
De keuze voor gesloten, permissioned netwerken is geen toeval. Banken moeten te allen tijde weten wie hun klanten zijn, transacties monitoren op verdachte activiteiten en voldoen aan bewaarplichten. Een depositotoken kan dus niet zomaar naar een onbekende wallet verhuizen via een decentrale beurs. De bank moet voldoende controle behouden om aan deze verplichtingen te voldoen. Ook privacy speelt een grote rol: institutionele klanten willen niet dat hun financiële bewegingen publiekelijk zichtbaar zijn op een openbare blockchain, waar concurrenten of andere partijen hun schatkistbewegingen of handelsactiviteiten kunnen volgen.
Zelfs wanneer een betaling tussen twee klanten van dezelfde bank plaatsvindt, verandert er fundamenteel weinig. De bank verschuift dan simpelweg de aansprakelijkheid van de ene naar de andere klant. Gaat het om betalingen tussen verschillende banken, dan blijft de noodzaak voor interbancaire afwikkeling bestaan, bijvoorbeeld via systemen zoals Fedwire in de Verenigde Staten. Het tokeniseren van de klantgerichte betaling elimineert deze afwikkelingslaag dus niet.
Samenwerking En De Toekomst
Consortia van banken kunnen deze ‘ommuurde tuin’ wel vergroten. Door samen te werken kunnen ze afspraken maken over klantgeschiktheid, nalevingsstandaarden en de acceptatie van elkaars tokenized deposits. Interoperabiliteitsprotocollen kunnen afzonderlijke permissioned netwerken met elkaar verbinden, zonder dat ze per se openbaar worden. Dit is de kern van de strategie van banken: ze willen commercieel bankgeld dat kan interageren met getokeniseerde activa zoals staatsobligaties en effecten, en met andere gereguleerde instellingen, op compatibele infrastructuur.
De visie op lange termijn is dan ook niet noodzakelijk een volledig open financieel systeem op de blockchain. Wij zien eerder een netwerk van onderling verbonden, permissioned omgevingen, waar bankgeld, effecten en onderpand over interoperabele rails kunnen bewegen, terwijl identiteits-, compliance- en privacycontroles intact blijven. Dit betekent dat tokenized deposits en stablecoins waarschijnlijk naast elkaar zullen blijven bestaan, elk met hun eigen toepassingsgebied: bankgeld voor institutionele afwikkeling en stablecoins voor open netwerken en retailbetalingen. De cruciale vraag is dan hoe de waarde tussen deze twee systemen wordt omgezet, tegen welke kosten en onder welke compliance-eisen.
