Een nieuwe deal tussen de VS en Venezuela geeft Amerikaanse bedrijven controle over een aanzienlijk deel van de Venezolaanse oliereserves. Dat verstevigt de Amerikaanse bevoorradingszekerheid op lange termijn, al blijft China met voorsprong de grootste strategische olievoorraad ter wereld hebben.
De Verenigde Staten hebben recent een deal gesloten met Venezuela die Amerikaanse bedrijven meer zeggenschap geeft over grote delen van de Venezolaanse olie-industrie. Het gaat om velden die naar schatting 65 miljard vaten olie bevatten, wat neerkomt op zo’n veertig procent meer dan de totale bewezen oliereserves van de VS zelf. Deze stap is een poging van Washington om de eigen bevoorradingszekerheid te versterken en tegelijkertijd de invloed van China in de regio te verminderen.
Hoewel de deal de VS toegang geeft tot een van de grootste oliereserves ter wereld, betekent dit niet dat de olie direct beschikbaar is. De 65 miljard vaten zitten nog in de Venezolaanse bodem en zijn geen strategische voorraad die meteen kan worden aangesproken. Amerikaanse bedrijven zullen de leiding krijgen over de productie, investeringen en de verkoop van deze olie, maar Venezuela blijft eigenaar van de grondstof.
China’s Enorme Strategische Voorsprong
Wanneer we kijken naar de daadwerkelijk opgepompte en opgeslagen olie, oftewel de strategische reserves, dan ligt China nog steeds mijlenver voor op de Verenigde Staten. Peking heeft de afgelopen jaren massaal geïnvesteerd in opslagfaciliteiten, zowel ondergronds als bovengronds. Volgens schattingen van de Amerikaanse Energie Informatie Administratie (EIA) uit december 2025 beschikt China over een strategische olievoorraad van maar liefst 1,4 miljard vaten. De Amerikaanse voorraad is met 413 miljoen vaten ruim drie keer kleiner.
De EIA merkt op dat ze voor China zowel overheids- als commerciële voorraden meerekent, omdat die laatste in de praktijk deels als strategische reserve functioneren. De VS heeft ook zo’n 400 miljoen vaten commerciële olie, maar die worden door de EIA niet als strategisch beschouwd. Als de Amerikaanse regering de Chinese voorraad wil evenaren, zal ze net als China fors moeten investeren in nieuwe opslagcapaciteit, aangezien de huidige Strategic Petroleum Reserve (SPR) een maximale capaciteit heeft van 714 miljoen vaten.
Hoge Investeringen Nodig Voor Venezolaanse Olie
De Venezolaanse olievelden bevatten voornamelijk extra zware, ruwe olie die niet zomaar uit de grond te pompen is. Om deze stroperige grondstof vloeibaar te maken en te verwerken, zijn zware chemische oplosmiddelen en gespecialiseerde fabrieken nodig. Jaren van wanbeheer, onderinvestering en sancties hebben de Venezolaanse olie-industrie echter sterk verwaarloosd. De infrastructuur is verouderd en de productiecapaciteit is drastisch afgenomen.
Daarom zullen Amerikaanse bedrijven naar verwachting meer dan 100 miljard dollar (ongeveer 92 miljard euro) moeten investeren om de industrie weer op te bouwen. Dit is een proces van lange adem dat jaren zal duren. Hoewel de deal op lange termijn de Amerikaanse brandstofprijzen kan beïnvloeden, zal het effect op korte termijn beperkt zijn. Voor Venezuela betekent de deal wel een kans om de olie-industrie te herstellen en honderden miljarden dollars aan toekomstige belastinginkomsten te genereren, zij het ten koste van een deel van de controle over de productie.
Deze ontwikkeling kan ook de geopolitieke kaarten herschikken. China, dat de voorbije jaren sterk aanwezig was in Venezuela, zal het moeilijker krijgen om zijn positie te behouden. Tegelijkertijd kan een hogere Venezolaanse olieproductie de wereldwijde afhankelijkheid van olie uit het Midden-Oosten verminderen, wat de onderhandelingsmacht van OPEC en de Golfstaten op termijn zou kunnen verkleinen. Voor Europa kan dit op termijn leiden tot een groter aanbod op de wereldmarkt, waardoor ons continent minder kwetsbaar wordt voor verstoringen in het Midden-Oosten, al zal dit effect pas over jaren merkbaar zijn.
Een reactie achterlaten